schoolatsea blog

Deel 6

RM: het leven op Cuba 28/2

 

Op Cuba zijn we tijdens het toeristische tourtje met het staatsreisbureau

naar de eerste commandopost van Fidel Castro, El Comendancia del Plata,

geweest, die verstopt lag tussen de bergen. Ook waren we in Bayamo, waar we

in een best wel chic restaurant hebben gelunched en daarna in het Casa de

Trova hebben gedanst op de aanstekelijke Cubaanse muziek!

Op Cuba mochten we een eigen reis maken in kleine groepjes met één

begeleider. Wij zijn vanuit Santiago de Cuba naar Havana gereisd, met de

nachtbus. Dat ging bijna mis, want de bus zat vol, gelukkig kwam er een

meneer op ons af die een taxi kon regelen, zodat we halverwege de bus nog

konden pakken. Havana is echt een bijzondere stad. Vol met standbeelden en

pleinen om de verschillende helden van de revolutie te eren. Ondanks het

communisme zijn er in Cuba veel zwervers. Het land is zo bijzonder omdat de

mensen bijna niets bezitten, en wat ze hebben willen ze toch graag met ons

delen. Afspraken maken is hier onmogelijk, maar uiteindelijk krijg je heel

veel voor elkaar. Wij zijn bijvoorbeeld van de ene kant van het eiland naar

de andere kant gereisd, terwijl we met een groep van 7 waren! We sliepen bij

mensen thuis in ´casa particulares´, een soort bed&breakfast. Deze mensen

worden streng gecontroleerd en moeten meer dan de helft van het geld wat ze

verdienen inleveren bij de overheid. Gelukkig kunnen ze nog wat extra

verdienen met het serveren van een prima ontbijt en zelf soms een diner.

Cuba is voor ons een prachtig land gebleken!

RM: dag uit het leven van de Regina Maris 7/3

Een dag uit het leven van de bewoners van de Regina Maris.  Onze dag begon volgens de gebruikelijke routine, we deden onze ogen open keken naar het plafond, keken naar onze buurman of buurvrouw naast ons en besloten dat we op moesten staan. Hier in Bermuda gaat dat een heel stuk moeizamer, dit omdat wanneer je buiten je bed treedt het gelijk 10 graden kouder is.  Het is toch een groot verschil met al die andere 4 maanden waarbij je ’s ochtend je bed uit werd gebrand.  Wanneer je je eenmaal warm aangekleed had en aan de ontbijt tafel zat was het tijd om te kiezen wat je op je brood zou doen. Jam, jam of worst, ja worst uit Harlingen. Neem nou Curaçao, daar hadden we tijdens het ontbijt de keuzen tussen ongeveer 10 producten die ook nog eens allemaal van Nederlandse bodem waren ( WE LOVE THE ALBERT HEIJN). Na het ontbijt zochten we allemaal een plek in de salon zo ver mogelijk weg van een raam of deur.  Tijdens de vele schooltijd die we in Cuba hebben gehad was het vechten om een plek op de kade, die bij uitzondering een beetje schaduw bevatte. Toen het tijd was voor de lunch zat iedereen in de salon gezellig dicht op elkaar te genieten van de Hollandse pot. Suriname was het elke dag kip en rijst. We hebben ’s middags een prachtige wandeling gemaakt naar een van de mooie rots stranden in Bermuda. Iedereen was helemaal uitgewaaid en genoot van de frisse koele lucht. Een groot contrast met Dominica, waar je tussen 9 en 3 geen wandeling kon maken i.v.m. te grote kans op verbranding en uitdroging. ’S Avonds hadden we ontzettend veel zin in chips, we liepen nog geen 100 meter door de verlichte  en veilige straten naar de 24 HOURS OPEN SUPERMARKET.  Waar we  nog een half uur in (natuurlijk) Engels gepraat hebben met de aardige caissière, ook een groot verschil met Tenerife waarbij je opgeslokt werd in de massa, en we moesten communiceren met onze (toen nog) minimale kennis Spaans.  Ik denk dat elk land iets moois te bieden heeft zolang je er maar voor open staat. Bermuda heeft ons allemaal aangenaam verrast. We vinden het heerlijk om zorgeloos over straat te kunnen lopen en makkelijk te kunnen communiceren met de bevolking, en tja ze hebben hier ook gewoon milka chocolade. Veel liefs, Rosa

RM: Bermuda 8/3

Daar stond ik dan te sturen, mijn hele wacht was brood aan het bakken en ik was in mijn eentje op het achterdek. Er was een flinke wind en het regende ook….wel een beetje anders dan een paar dagen geleden. Voor mij lag Bermuda al. Aan het eind van de wacht ben ik lekker gaan slapen want ik moest al om 4 uur klaarstaan. Een paar uur later werd ik wakker, ik liep naar het middendek en ineens waren wij aangemeerd in Bermuda. De lucht was grijs en het water was super mooi blauw, dit is trouwens een beetje raar want we hadden echt Nederlands weer en dan verwacht je natuurlijk gewoon een smerig grijzig zeetje maar ach. Alle daken hier zijn wit en als je op straat loopt is bijna iedereen donker met een Engels accent, ook een beetje tegenstrijdig. Toen ik met Linde, Joost en Froukje de was moest doen bij de wasserette tijdens de grote schoonmaak werd tegen ons gevraagd of we wilden schuilen voor de regen, daar hebben wij met de bewoners van het huis gekletst, de mensen hier zijn heel aardig en gastvrij  en ze willen ontzettend graag met je kletsen. We zijn ook nog even de supermarkt in geweest toen de was aan het draaien was, en ja…de verhalen zijn waar: alles is minimaal 2x zo duur. Groetjes Robin (Claus)

RM: naar de Swan 9/3

Wat is Bermuda toch een fijn land. Vooral de inwoners zijn altijd oprecht vriendelijk en helpen je met alle genoegen. Dat laatste merk ik overal. Toen ik vandaag een winkeltje instapte om een kaartje te kopen, was de eigenaresse druk aan het telefoneren. Eenmaal uitgebeld vertelde zij mij, met een blik van ongeloof, dat er een vogel tegen het raam was gevlogen en een been had gebroken. Het zijn dat soort dingen waar Nederlanders veel van zouden kunnen leren. Oprechte vriendelijkheid kennen wij bijna niet op straat. We liggen al enkele dagen in het stadje van St. George, en na ontvangen te zijn door de Mayor, een economieles te hebben gevolgd aan de universiteit, was het vandaag tijd om de biologische kant van het eiland te ontdekken: een bezoek aan de BIOS: Bermuda Institute of Ocean Sciences. Na 25 minuten lopen kwamen we er aan, waar wij al snel kennismaakten met onze rondleider en tevens onderzoeker ‘JP’. Ook hij was geen uitzondering op de vriendelijkheidsregel en vertelde ons met groot enthousiasme wat het centrum deed. Zoals de naam het al zegt is het een onderzoekscentrum voor oceaanstudie. Met een 60 meter lange joekel doen ze allerlei experimenten op zee die ze laten onderzoeken in hun lab. Zo onderzochten ze de mogelijkheid van grootschalige algenolieplantages op zee. Door algen in grote cylinders o.i.v. zonlicht te laten groeien, zou daar olie van kunnen worden gemaakt, indien ik het goed begrepen heb. Om 16.30 kwamen we weer aan boord en begon iedereen weer zijn ding te doen: internetten naast de boot / kaartje sturen in de stad / eten kopen in de supermarkt / aan school / lezen of dagboek schrijven of iets anders. Maar wij hoorden al snel dat er toch een BBQ zou plaatsvinden bij de Wylde Swan! Met wat vlees en bakken salade liepen wij naar de Swan, waar er allerlei pastasalades waren bereid en echt vers bakkersbrood (want dat kan de Swan geweldig; ik heb hun recept gestolen, maar dan blijft er het probleem dat wij niet een broodkneedmachine meer hebben). Na een uitgebreid diner was het tijd voor een feestje en werd de slaapruimte van de leerlingen omgetoverd in een vette disco. De Swan was het wel gewend maar voor ons even inkomen. Maar dat lukte wel. Omdat ik keukendienst had werd ik gevraagd om te helpen afwassen en dat had ik niet willen missen. Wat een ruimte! Keuken, breefok, lengte van boot en netheid: daar ben ik soms wel jaloers op, maar vergeet niet: de Regina Maris: the place to be! Stephan

RM: The Captain’s Choice 9/3

Gister hebben we The Captain’s Choice gekeken. Het was een leuke film over een schip die een ander schip wilde kapen, ik heb het begin niet gezien want ik moest mijn bed opruimen. We hadden net kamers gewisseld, ik zit in de voorste kamer, wat fijn is want als ik zeeziek ben dan kan ik heel snel mijn bed in duiken. Het ruilen van kamers ging langzaam en rommelig, er waren ook mensen weg en in mijn kamer was ik de enige persoon die mee kon helpen. Thomas kon niet meehelpen want hij had keukendienst. Tijdens de keukendienst ben je de hele dag bezig met maaltijden klaarmaken. Maar ik dwaal af, in de film ging de bemanning naar de Galapagos en uiteindelijk, door een vermomming, zoals een wandelende tak, en toen gingen ze met kanonnen schieten en uiteindelijk hadden ze de Fransen, die op het schip zaten, vermoord. Toen waren ze vet blij en gingen ze feesten, maar de Franse kapitein was waarschijnlijk niet dood en ze waren bang voor muiterij en er is waarschijnlijk nog een deel 2…Seb

RM: nautisch alfabet 9/3

Klaarmaken voor vertrek! Dat was de boodschap vanochtend bij het ontbijt. Nog steeds een beetje slaperig na de leuke bijeenkomst op de Wylde Swan die nog tot redelijk laat doorging, beseften we dat dit betekende dat er vandaag een grote schoonmaak moest komen en dat de huttenwissel zou plaatsvinden. Maar voordat we ons daar druk over gingen maken, mochten we ons natuurlijk eerst bekommeren om ons schoolwerk – tot de lunch is het school, school en school. Met natuurlijk om de 40 minuten een pauze, zoals we bij onze lesjes leren-leren hebben geleerd. Na een voortreffelijke lunch was de eer aan Peter om ons de nieuwe kamerindelingen bekend te maken, zodat je weer eens met andere mensen tot laat in de avond kon socializen in bed. Daarna was het dus de bedoeling dat iedereen zijn spullen van het ene naar het andere bed ging sjouwen: eerst moesten kamer 7 en 8 leeggehaald worden (die spullen werden even in de douches en wc’s gezet) en dan konden de mensen die nu in kamer 7 en 8 hun spullen daar leggen en de bedden die dan vrij kwamen konden daarna weer gevuld worden, etc., etc.. Na een aantal uur gingen we, voordat alle hutten opgeruimd werden, ervoor zorgen dat de hele boot zeevast zou zijn, omdat we een ruig stukje zee op gaan varen. Golven van 9 en 10 meter hoog komen we misschien zelfs tegen! Dus alles wat nog los zat werd vast gemaakt en alles wat vast zat nog vaster. De laptopkast werd opnieuw ingericht, elke tafel is weer uitgerust met een aantal antislipmatjes en ook Wessels kooi zit weer stevig vast tegen zijn paal. Daarna zijn de meesten verder gegaan met hun hut opruimen, voor de laatste keer het internet nog eens opzoeken, de supermarkt opnieuw plunderen, de zaterdagavond-film kijken, de laatste ansichtkaarten schrijven en daarna lekker slapen in onze nieuwe schone bedden.
Xxx Sophie
We hebben altijd gezellige wachten en we leren altijd (nautische) dingen bij. Tijdens mijn nachtwacht van vandaag heb ik een bijzonder alfabet geleerd, namelijk het nautische alfabet. Het gaat als volgt; De A van Alfa De B van Bravo De C van Charley De D van Delta De E van Echo De F van Foxtrot De G van Golf De H van Hotel De I van India De J van Juliet De K van Kilo De L van Lima De M van Mike De N van November De O van Oscar De P van Papa De Q van Quebec De R van Romeo De S van Siërra De T van Tango De U van Uniform De V van Victor De W van Whisky De X van X-Ray De Y van Yankee De Z van Zulu Ja, onze nautische kennis wordt breder en breder!

RM: keukendienst 11/3

De keukendienst Door Sweder Reuchlin
De keukendienst begint niet in de ochtend zoals u misschien verwachten zou, maar in de avond, na het avondeten. De keukendienst van de volgende dag moet het avondeten opruimen, de borden afwassen en de keuken brandschoon achterlaten om de volgende dag te kunnen gaan vlammen.
Het is tien voor zeven, de wekker gaat en de drieman sterke keukendienst ontwaakt. Met slaaphoofden komen de drie helden naar boven en beginnen, nog met slaap in hun ogen, aan het klaarzetten van het ontbijt. Anti-slipmatjes, borden en bestek, brood, beleg, yoghurt, fruit, koffie en thee, niks mag ontbreken. Tegen de tijd dat alles op tafel op een anti-slipmatje staat is het al weer half acht en komen de docenten en de leerlingen die vandaag schooldag hebben, sommigen met een klein ochtendhumeurtje, als zombies naar boven, plaatsen zichzelf achter een bord en beginnen met ontbijten. Om acht uur komt ook nog eens de wacht naar beneden om ook van een ontbijtje te genieten. Na het ontbijt begint de keukendienst met het opruimen van de tafels omdat er dan schone tafels voor school moeten zijn. Na het opruimen begint de keukendienst aan de stapels afwas. Tegen de tijd dat het laatste kopje is af gewassen is het al weer kwart over negen en maakt het team plannen over wat ze gaan koken. Er wordt gekeken naar wat er nog is en wat snel op moet en op basis daarvan wordt er besloten wat er gemaakt gaat worden. Ook wordt er op variatie gelet zodat we niet 3 dagen achter elkaar pasta eten bijvoorbeeld. Als er besloten is wat er die ochtend gekookt gaat worden, begint de keukendienst met de voorbereidingen daarvan. De ingrediënten worden gezocht, er komt een taakverdeling en ieder begint aan zijn eigen klusje. Voor de vegetariërs wordt in een apart pannetje gekookt en voor de overige 35 man in een grote pan. Om één uur is het tijd om te gaan lunchen en eet iedereen mee. De keukendienst schept voor iedereen op en als iedereen heeft ook voor zichzelf. Als iedereen de lunch heeft opgegeten en weer aan het werk is, begint de keukendienst weer aan de afwas. Niet alleen de borden moeten schoon maar ook de messen, vorken, lepels, bekers, kopjes, tafels, pannen, spatels, het fornuis, de oven, het aanrecht, de wasbakken, kortom: een grote klus. Om een uur of drie is de keukendienst daar dan eindelijk mee klaar en begint dan het tussendoortje, beter bekend als het vier-uurtje. Meestal is dat iets van fruit of pudding maar soms heeft de keukendienst een verrassing in petto. Dan verspreidt de heerlijke geur van een verse cake of pizza zich over de driemaster. Nadat het tussendoortje rondgedeeld is en de borden weer af gewassen zijn, bereidt de keukendienst zich voor op het avondeten. Meestal zit er dan wel een uurtje pauze voor de harde werkers in want het avondeten begint pas om zeven uur. Na volledig uitgerust te zijn, gaat de keukendienst weer door met de voorbereidingen van het avondeten. Om half zeven wordt er gestart met het begin van het avondeten, de anti-slipmatjes worden recht gelegd, brood wordt gesneden en om kwart voor zeven wordt er vriendelijk verzocht of iedereen op zou willen ruimen zodat de tafel gedekt kan worden. Het is ongeveer hetzelfde als voor het ontbijt, alleen nu eet iedereen mee, dus meer brood en meer borden. De keukendienst zorgt ervoor dat iedereen genoeg te eten heeft en kan dan ook zelf beginnen en met plezier terugkijken op de afgelopen dag want er staat al weer een nieuwe keukendienst te popelen om de tafels op te ruimen, de afwas te doen, en de keuken schoon te maken.
Ik zelf vind de keukendienst super leuk en heel erg leerzaam, je leert helemaal zelfstandig voor 42 man te koken en je moet ook nog eens de leiding en verantwoordelijkheid voor het koken nemen.

RM: pannekoekentaart 14/3

Er is er een jarig, hoera, hoera!!! Dat kun je wel zien dat is hij!!!
Verjaardagen aan boord. Dat is toch best bijzonder. Slaperig lopen ze de trap op, maar zodra ze boven komen worden ze wakker gezongen door de hele boot. En dan ben je wel wakker, hoor. Vandaag was Martijn aan de beurt. Er hingen slingers en het gezang had nog nooit zo zuiver geklonken als vanochtend. Een mooi pakket van thuis met een kaart die nog mooier zong dan ons. Een hoop confetti en een enorme stroopwafel. Je had die jongen eens moeten zien genieten.
17 jaar geworden, maar met die stroopwafel 10 jaar jonger.
Maar helaas, ook op de verjaardag moet er aan school worden gewerkt. Maar wat is er nou mooier dan met je vriendjes en vriendinnetjes op een boot huiswerk maken? En dat is nog niet alles, want alsof die stroopwafel nog niet genoeg was voor de dagelijkse calorieën had de keukendienst ook nog een verrassing in petto. Heerlijke pannenkoekentaart waar de hele boot van mee kon smullen.
En nog meer lekkernijen vandaag. We hebben onze eerste tonijn gevangen. Het was een kleintje, maar Linus en Reinoud hebben er heerlijke sushi van weten te maken. En als klap op de vuurpijl een heerlijke boterham met pindakaas. Ja, die deed het hem… Een hele fijne verjaardag, Martijn!
Thomas

RM: voorbereidingen aankomst Faial 14/3

Vandaag was een rustig dagje. Een beetje varen op de motor want de wind heeft het loodje gelegd, evenals onze Amsterdamse vlag, die trots in onze mast wapperde. Hier is gelukkig een iemand heel blij mee: onze Rotterdamse Pietertje. Gelukkig trekt de wind weer wat aan en kunnen we wat meer zeil bij zetten, tijdstip: middernacht. Helaas!

Als we dan straks bij de Azoren aankomen op eiland Faial en aanleggen aan de kade in Horta, zien we allemaal mooie schilderingen, elk gemaakt door de eigenaren of opvarenden van elk schip dat er ooit heeft gelegen. School at Sea 2011-2012 heeft aan deze mooie kleurrijke kade ook zijn steentje bijgedragen. Wij willen natuurlijk niet achter blijven en Mieke heeft Justin, Francien, Joni en mij gevraagd ieder apart een ontwerp te maken. Daar zijn we allen heel druk mee bezig geweest vandaag. Morgen om half zeven gaan we bij elkaar zitten om de beste uit te zoeken of samen tot een besluit te komen.

Ik ben benieuwd naar de ontwerpen van de anderen.
Een foto van onze schildering op deze kade volgt natuurlijk! Groetjes Tsjora

RM: blog vanuit de wacht 16/3

‘Live blogje vanuit de wacht’
Bart staat achter het stuur, Gemma is aan het zingen, Annick doet het logboek en Boyen check de watermaker. Een standaard beeld in de 8 tot 12 wacht, de wacht die 2 keer per dag de wc’s moet schoonmaken. ‘Wie doen het deze keer?’, wordt er gevraagd. ‘Ik was de vorige keer al!’ ‘Ik moet straks sturen!’. ‘Oké, Gemma en Annick doen het deze keer, dan doen Bart en Boyen het de volgende keer!’. Gemma en Annick lopen naar beneden en komen een half uur later weer naar boven. ‘Klaar en helemaal schoon.’ Nog even de volgende wacht waarschuwen en de wachtoverdracht voorbereiden en de wacht zit er al weer op, net als deze blog trouwens! Heel veel liefs, Annick
Ps: nog 35 dagen en we zijn weer thuis.

RM: zondag 17/3

Zondag
Onze enige dag vrij in de week, de dag waarop de film van gisteren herhaald wordt en de dag van de grote schoonmaak.
Om half 8 begon het zondagse ontbijt met wat extra’s(kiwi, tomaat en guave) Of eigenlijk om half acht stond het ontbijt op tafel en voor de meesten van ons begon het om kwart over acht. Goed te begrijpen, want gisteren draaide een film (James Bond, skyfall). Dat maakt het wat later en om een of andere reden wordt de gemiddelde slaapbehoefte van menig leerling met zo’n 2 uur verlengd hier aan boord. Na het onbijt+ kon de dag echt beginnen. De meesten deden het rustig aan en genoten van hun vrije zondag, maar zoals altijd waren er enkele waaghalzen die vol motivatie keihard aan hun schoolwerk gingen. Niet makkelijk in zo’n rumoerige salon, maar een
grote berg werk doet rare digen met mensen.
Na deze over het algemeen rustig verlopen ochtend begon de lunch met een aankonding van onze kapitein:’Na het eten gaan we Gijpen!!!’ Dus na ons bordje met pasta corbonare en rode koolsalade opgegeten te hebben, trokken we onze zeiljas aan en snelden naar buiten. De gijp verliep soepel en zo kon iedereen (behalve de wacht, die moest nog wat touwen opschieten en wachtlopen) vrij snel naar binnen om al hun energie (wat vandaag niet zo heel veel was) in de grote schoonmaak te storten.
Ondanks van alles en nog wat verliep de schoonmaak redelijk soepel en zitten we weer in een schone salon, werken we weer in een brandschone keuken en slapen we vanavond weer op een frisse kamer. Dat is toch mooi, denk ik dan zo en dat maakt een afsluiting met herhaling van de James Bond van gisteren met een extra knapperig gebakken koekje wel verdiend. Bart.

Re: blogs en programma Azoren

Blogje over Pico (28/03 – 29/03)
‘Ring.. Ring.. Ring…’ klonk de wekker om 10 over zes ’s ochtends. Na lang gezeur en gemopper kom je dan toch maar je bed uit om een broodje te smeren. In alle stilte zaten we aan het ontbijt omdat we allemaal nog wakker moesten worden, maar wat was het het waard om zo vroeg je bed uit te komen! Om zeven uur zijn we vertrokken naar de veerpont om om half acht het bootje naar ons buureiland Pico te nemen. Terwijl we de berg net niet konden zien, omdat er een dreigende regenwolk omheen hing, zaten we te schommelen op de pont op zoek naar een rondzwemmende walvis – helaas zonder resultaten. Eenmaal aangekomen op Pico hebben we eerst een zoektocht naar de ankers gedaan, waar we vijf foto’s van moesten maken. Na een hoop gespeur en gezoek hebben de meesten toch maar hun toevlucht genomen in de haven en nog wat boodschapjes gedaan bij de lokale hypermarket. Zelf hebben we toen opgezocht dat de bus bij diezelfde hypermarket om 10 uur vertrok en toen gingen we naar onze eindbestemming: de jeugdherberg in São Roque. Terwijl het weer al wat aan het opklaren was en het zonnetje ook lekker door de wolken brak mochten we daar aangekomen even door het stadje te zwerven. Ook de top van de Pico liet zich even zien. Daarna een paar uur serieus schoolwerk. ’s Avonds hebben we in een prachtig restaurantje heerlijk genoten van de lokale specialiteit, de hamburger met frietjes smaakten me zeer. Dan om kwart over negen hebben we nog een late-avond-sas-opdracht gedaan voor wat group-bounding. Er was een binnenste en een buitenste kring en je moest tegen degene tegenover je zeggen waarom je die persoon mee zou nemen op een volgende reis. En dan schreef je op je eigen blaadje op wat iedereen over jou zei. Het was de bedoeling dat we zo door zouden draaien dat je iedereen tegen zou komen, maar uiteindelijk bleek dat dit toch niet helemaal ging als gepland en uiteindelijk moest je gewoon iemand aanspreken die je nog niet gehad had. Aan het eind van de avond had je dan een mooie verzameling van allemaal goede eigenschappen die de anderen wel bij jou vonden passen. Het was wel lastig om dit soort dingen over elkaar te bedenken, zonder de standaard ‘lief, gezellig en aardig’ te gebruiken, maar uiteindelijk kwam je toch wel op originele dingen als ‘koppig-positief, gezond-gek en leiderschap in goede mate’. Na de opdracht zijn we allemaal na een lange dag snel ons bedje in gedoken en hebben we heerlijk geslapen in onze toch wel drie keer zo grote kamer dan op de boot en ook de douches, waar je langer dan drie minuten onder mocht staan, waren heerlijk! De volgende ochtend was het eerst aan school werken, waar de herberg een uitstekende plek voor was en daarna zijn we, na nog een paar groepsfoto’s te hebben gemaakt, met de bus terug naar de veerpont gegaan. Alleen was de bus ineens een twee keer zo kleine versie van die waarmee we heen waren gegaan, wat betekende dat we er niet met z’n alle in pasten. Dus hebben we er een paar achtergelaten (uiteindelijk zijn zij er ook nog wel gekomen met een ander busje). Met de veerpont zijn we daarna weer teruggegaan naar Faial, mochten we nog even het stadje in of genieten van een heerlijk hapje en drankje bij Café Peter Sport. Daarna zijn we weer terug naar de boot gegaan, waar het om 10 uur bedtijd was, zodat we allemaal genoeg slaap zouden krijgen: de bivak komt eraan! Groetjes Sophie

blog van Kimmo

Lieve papas, mamas, vrienden en overige familie,
Ik heb vernomen dat er al een tijd geen blogjes van de Regina op de site verschenen zijn.
Dit is uiteraard verschrikkelijk jammer en daarom zou ik jullie bij deze willen inlichten over onze recente bezigheden. Zoals jullie allen al zullen weten hebben wij in Bermuda een solo-bivak gehad. Dit was onze laatste geplande expeditie. The Final Challenge. Dé test of wij, na wat wij allemaal hebben geleerd het afgelopen halve jaar, 24 uur zelfstandig kunnen overleven.
Dit was natuurlijk geen enkel probleem voor ons want wij zijn stoere bikkels.
Naast ons programma op de Azoren is the main-subject tegenwoordig: thuis.
Ik zou jullie er nogmaals op willen attenderen dat wij namelijk over 17 dagen de sluizen van IJmuiden binnen zullen varen. Iedereen kijkt er enorm naar uit zijn familie en vrienden weer te zien en ikzelf verlies ook een beetje mijn geduld. Het is nog zo verschrikkelijk kort, maar toch nog bijna 3 weken. We zijn veel bezig met thuiskomst en hoe dat worden gaat. Wie komen je ophalen en wanneer ga je weer terug naar school? Wil je direct weer op stap met je vrienden of eerst bijpraten met papa en mama, die wij allemaal een stuk meer mistten dan verwacht. Thuiskomst is bijna even spannend als vertrek. Het enige verschil is dat wij denken te weten hoe thuis is, maar je weet maar nooit wat er in een half jaar heeft kunnen gebeuren. Nee hoor, er zal niet veel gebeurd zijn. Thuis is nog hetzelfde als het was op 21 oktober. Het enige wat anders is zijn wijzelf, maar dat merken jullie over 17 dagen wel! Kimmo

Re: blogs en programma Azoren

24-uurs bivak: Zojuist afgerond. Was een zware wandeling inderdaad, slechts 1 leerling een handje moeten helpen (Lywke), de rest kwam redelijk vlot boven. Aldaar hebben ze hun kampje gemaakt, verdeeld over de ruime bossage. ’s ochtends bij het eerste ochtendgloren hebben we een controlerend rondje gemaakt; even checken of iedereen er nog lekker bij zat.
Alle leerlingen bleken het een geweldige bivak te vinden. We gaan nog evalueren/clearen met de groep hierover.
Weersomstandigheden waren perfect: koud en slagregens afgewisseld met wat zon.

Annemijn, RobinJ en Boyen zijn op bivak “light” geweest en hebben op deze wijze dezelfde “blauwe boekje” reflectie-opdrachten uitgevoerd als de groep. Maar met minder inspanning en onder strakker gecontroleerde omstandigheden. Safety first dus. Is goed verlopen en de leerlingen waardeerden het speciaal voor hen aangepaste programma.

Een zeer geslaagde sessie dus, en iedereen is nu weer aan boord.

BIVAK LIGHT
Omdat het om gezondheidsredenen niet verstandig was om alleen te bivakkeren in een bos zoals de rest van de groep deed, hadden wij – Robin J, Boyen en Annemijn – een ‘alternatieve’ bivak. Een bivak-light. Na met de anderen samen boodschappen te hebben gedaan, verlieten wij samen met een docent de groep. De bestemming? Het stadspark van Horta, achter het zwembad en naast de speeltuin. Wel een bivak, maar met als verschil dat het iets minder ‘’solo” was en zonder een lange wandeling de vulkaan op. Bij aankomst was het wel een beetje vreemd om tussen spelende kinderen een tentje te gaan bouwen met grondzeilen. Gelukkig liep naarmate het donkerder werd het park geleidelijk aan leeg en konden we ons in alle rust bezig gaan houden met ons eten. Het menu: een broodje gezond met op waxinelichtjes verwarmde knakworstjes, erg lekker. Het was niet toegestaan om iets van elektronica mee te nemen, dus na een tijdje zijn we maar gewoon gaan slapen. Nou ja, slapen… De eerste paar uurtjes dan. ’s Nachts zijn we allemaal een paar uur wakker geweest, maar ja: ook dat hoort bij een bivak. De volgende ochtend in de ochtendzon lekker ontbeten met een Paasontbijtje! Broodjes met sla en tomaat, aardbeien, appeltjes en brioche. Na het ontbijt rustig aan gedaan en langzaam onze spullen weer ingepakt, om rond tienen weer terug op de boot te zijn. Hoewel het totaal anders was dan bij de anderen, was het toch een hele geslaagde actie en hebben we er zeker van genoten! En gereflecteerd…
Boyen, Robin J en Annemijn

Expedities op de Azoren

EXPEDITIE AZOREN
We kijken terug op een prettig verblijf en op een afwisselend programma wat is gevolgd in combinatie met schoolwerk. Wat hebben we zoal gedaan:
– vooraf introducerende lessen over de Azoren
– verkennen Horta
– bezoek Horta museum
– rondrit met bus over Faial
– zwemmen in het overdekte zwembad
– bezoek klassiek concert
– 2 daagse excursie met verblijf in klooster Pico
– schilderen van de yachtie graffiti
– de 24-uurs bivak
– met de gehele groep een chocolademelk bij Peter Sport Bar
– aanbieden van onze scheepsvlag aan dit etablissement

deel 5:

Blog 1 maart
‘S ochtends vroeg kwam iedereen met veel moeite bij het ontbijt, het eerste wat ons opviel was dat het heel koud was.
Daarom hebben vele van ons weer een lange broek en een warme trui aangetrokken want het was maar liefst 22 graden. Voor mij was dit een moment om nog even goed terug te denken aan alle warme en mooie plekken die we tot nu toe hebben gezien:
Tenerife de eerste plek tijdens deze reis waar we korte broeken en de dunne shirtjes aantrokken. Maar ook voor twee dagen de warmste truien nodig hadden voor de top van El Teide.
Dominica het beboste, tropische en paradijsachtige eiland waar we voor het eerst kennismaakten met de Rastacultuur terwijl we een wandeling maakten naar de Boiling Lakes.
Horse Shoe Reef, de plek waar we kerst hebben gevierd met uitzicht over de parelwitte stranden en een helder blauwe zee.
Suriname, waar we zo veel mogelijk contact hebben gezocht met de inwoners van Pikinslee en veel over de cultuur geleerd hebben.
Klein Curaçao, een klein kaal eiland met een strandhut en een oude vervallen vuurtoren.
Aruba, waar we s’avond op het strand hebben gebarbecued en veel vrij kregen.
Cuba, de plek waar we net vandaan komen en we in kleine groepjes een geweldige reis door Cuba hebben gemaakt.
Toen ik over al deze dingen nadacht besefte ik me even weer hoe bijzonder het is wat we doen.
Zeilen langs de mooiste plekken ter wereld terwijl je gewoon je school volgt en nog veel meer extra dingen leert.
Groeten uit de Bermudadriehoek van Reinoud

vr 01 maart 2013, 16:53

Lieve Eric, GEFELICITEERD!! We sturen dit nu vanuit de Bermudadriehoek en hopen dat je een hele leuke verjaardag hebt samen met Hannah en Puk en dat wij nog niet gezonken zijn tegen de tijd dat deze mail is aangekomen. Hoe is het in Nederland? Koud hè? Wij hebben het ook wel koud hier. Aan het eind van de middag krijgt iedereen het echt koud, dus nu loopt iedereen in truien en lange broeken. Bijna en de zeilpakken worden weer aangetrokken en ons bruine kleurtje gaat weer weg… We missen jullie echt heel erg. Gelukkig is je vervanging (Mariëlle) ook heel gezellig. Zij heeft nu de 12 tot 4 wacht en ze maken ’s nachts nu ook eten (na-apers!). Verder is Lammert nu al een tijdje aan boord en Delyan is de nieuwe stuurman als vervanging voor Marly. Heel gezellig! Na Curaçao was iedereen wel weer beter van de zieken. Helaas is op weg naar Cuba Sweder heel erg ziek geworden. Hij had veel stuiptrekkingen en voelde zich heel slap. Om zo snel mogelijk bij het ziekenhuis aan te komen, zijn we met motor extra hard richting Cuba gegaan. Uiteindelijk is er niks ernstigs gevonden. In Cuba is Pieter toen óók ziek geworden. Hij had een erge pijn in zijn borst. Dit bleek cellulitis te zijn, maar was nadat iedereen weer terug was van de eigen reis over. In Cuba zijn we in kleine groepjes door het land gereisd. Dit was echt heel gaaf. Sweder en Pieter waren niet mee, die hebben een week een lekker rustige boot gehad. Ieder groepje heeft iets anders gedaan en is met geweldige verhalen teruggekomen. Een paar dagen na terugkomst zijn Annemijn en de dag erna Robin wéér ziek geworden, weer met flauwvallen… Maar nu ook met die stuiptrekkingen. Omdat Lammert het niet vertrouwde en zo niet wilde gaan varen, is er een Nederlandse arts ingevlogen, Wim. Hij is een oudere man met een super Limburgs accent. Hij is wel aardig en heeft gelijk kunnen ontdekken wat de zieken hadden: een zouttekort. Dus werd het veel ORS, tomaten met zout en bouillon. Nu gaat het al steeds beter. Nog steeds vallen Robin en Annemijn soms weg, maar alle drie sterken ze al heel erg aan. En verder: de roddels! Er zijn helaas geen nieuwe stelletjes wel is het sinds een paar dagen uit tussen Robin en Gemma! En verder staat het een beetje stil in de roddelwereld -.- We hebben een paar dagen geleden trouwens twee dagen achter elkaar echt een hele grote dorade gevangen, allebei van ongeveer een meter lang en zeker 10 kilo! Ze waren heel lekker. Vandaag hadden we trouwens een brandoefening. En dan niet alleen met verzamelen op het middendek, maar het alles tot aan het spuiten met de brandslang en het lopen naar de vlotten (die niet waren uitgegooid hoor)! Gelukkig bleef iedereen rustig, dus is zeker een geruststelling voor als er écht een keer iets gevaarlijks gebeurt. Want ja, we zitten natuurlijk wel in de Bermudadriehoek… Eigenlijk is er verder niet heel veel spannends te melden, naast dan dat het heel goed aan boord is. De sfeer is echt super en het begint voor iedereen steeds meer echt als thuis te voelen. En dat precies nu we alweer bijna van boord gaan… We hopen heel erg dat we jullie nog kunnen zien in IJmuiden voor we weer naar huis gaan! En het worden vast heel veel kraambezoekjes… Hopelijk gaat het daar ook allemaal goed en horen we snel weer wat van jullie!
Heel veel liefs,
Mijn, Nick, Barbapappa, Boy, Diev, Em, Cien, Frouk, Gem, Joon, Jostie, Joor, Jus, Kip, Kjelliebellie, Lin, Lini, Lywk, Tijntje, Mini, Minx, Pietje, Rein, Claus, Lobster, Roos, Sebbie, Soof, Steffie, Sweetie, Thoom, Tsjoor, Dickie, Maddie, Richiepichie, Petertje, Miekie, Lammie, Arnieparnie, Marietje, Dely, Wimmie en Wesseltje!

Blog eind feb.
We zeilen nu ergens in de bermuda-driehoek en ik zit met mn gedachten nog even op Cuba… We hebben daar op Cuba onze vijf daagse eigen reis gehad en dit was ook erg leuk, we moesten alles zelf plannen. Ieder groepje kreeg een Lonely Planet en een dot Euro’s mee om te zorgen voor slaapplaatsen, vervoer en natuurlijk voor leuke dingen om te doen. Erg handig! Wij hebben gereisd in een hele oude taxi die ons om 12 uur ’s nachts in Camaguay had afgezet.
Daarna pakte we de nachtbus van half 1 naar Havana. Voor de Cubanen is het ook heel normaal om gewoon een soort veetruck (Guagua) te nemen naar een bepaalde plek. Best grappig! Ik vond het echt een hele leuke ervaring want ons groepje is gewoon van Santiago de Cuba naar Havana gereisd en terug. Dit was een superlange tocht maar we hebben wel ons doel bereikt. Havana was een mooie stad en we zijn vooral in het centrum geweest. Daar hebben we het museum bezocht van de Cubaanse schone kunsten. Dit was een mooi museum met ook veel abstracte kunst. Ik heb gemerkt dat Cuba ook wel een heel bijzonder land is, het is nog steeds een socialistisch land. Bijna iedereen heeft werk, verdient hetzelfde en onderwijs en gezondheidzorg zijn gratis. Nu we weer aan boord zitten is het wel weer even wennen…

Blog, ergens tussen Cuba en Bermuda
Op Cuba zijn we tijdens het toeristische tourtje met het staatsreisbureau naar de eerste commandopost van Fidel Castro, El Comendancia del Plata, geweest, die verstopt lag tussen de bergen. Ook waren we in Bayamo, waar we in een best wel chic restaurant hebben gelunched en daarna in het Casa de Trova hebben gedanst op de aanstekelijke Cubaanse muziek!
Op Cuba mochten we een eigen reis maken in kleine groepjes met één begeleider. Wij zijn vanuit Santiago de Cuba naar Havana gereisd, met de nachtbus. Dat ging bijna mis, want de bus zat vol, gelukkig kwam er een meneer op ons af die een taxi kon regelen, zodat we halverwege de bus nog konden pakken. Havana is echt een bijzondere stad. Vol met standbeelden en pleinen om de verschillende helden van de revolutie te eren. Ondanks het communisme zijn er in Cuba veel zwervers. Het land is zo bijzonder omdat de mensen bijna niets bezitten, en wat ze hebben willen ze toch graag met ons delen. Afspraken maken is hier onmogelijk, maar uiteindelijk krijg je heel veel voor elkaar. Wij zijn bijvoorbeeld van de ene kant van het eiland naar de andere kant gereisd, terwijl we met een groep van 7 waren! We sliepen bij mensen thuis in ´casa particulares´, een soort bed&breakfast. Deze mensen worden streng gecontroleerd en moeten meer dan de helft van het geld wat ze verdienen inleveren bij de overheid. Gelukkig kunnen ze nog wat extra verdienen met het serveren van een prima ontbijt en zelf soms een diner.
Cuba is voor ons een prachtig land gebleken!

Blog 24-2-2013
Vandaag was het weer eens een zondag, dus een half uurtje langer mogen slapen en natuurlijk de grote schoonmaak, hoewel we gisteren ook al een heleboel hadden schoongemaakt. Gelukkig werd er niet te moeilijk gedaan, en trok iedereen braaf een kaartje en ging hard aan het werk, en in 1 uur en 20 minuten waren we gewoon al weer klaar! Hierna mochten we nog even bellen en de nieuwtjes van thuis horen. En nu zijn we al weer weg van Cuba!
Ik had wacht toen we de haven uitvoeren dus ik mocht meteen weer op uitkijk staan en natuurlijk sturen. Jammer genoeg voelden sommigen moe en heeft een deel van de mensen deze zondag in bed gelegen. Maar natuurlijk waren er ook weer anderen die zoveel mogelijk genoten van de rust, zoals Peter die lekker de hele dag lag te zonnen, of die dachten kom laat ik wat nuttigs doen, zoals Thomas die volgens mij mijn hele wacht aan school heeft zitten werken. Dit is een keer een lekker kort blogje, is ook weer eens leuk voor de verandering.
Lywke

25-02
Blogje: Vertrokken!
Vandaag zijn we vertrokken. Gisteren hebben we met een deel van de groep de boot schoon gemaakt. We hebben alle kussens van de banken buiten uitgeklopt, het dagverblijf geveegd, stof gezogen en gepoetst. De keuken en het dek schoongemaakt en opgeruimd en de kamers opgeruimd en geveegd. De rest van de groep ging naar het strand. De kamers en het dagverblijf moesten weer zeevast voor de komende weken zee. Vandaag hebben we de laatste dingen voorbereid en kregen we om half 12 nog even een belmomentje. Iedereen heeft snel nog even contact op genomen met thuisfront. Over 9 tot 12 dagen zijn we in Bermuda. Het was echt heel gaaf in Cuba. We hebben veel geleerd over het land en de mensen hier tijdens onze eigen reis. We zijn nu al weer een halve dag op zee en we merken alweer dat iedereen erg moe is. Het is wel erg leuk om weer onderweg te zijn naar een nieuwe bestemming, Bermuda here we come!

di 26 feb 2013, 10:24
Het programma wat we uiteindelijk op Cuba hebben gedraaid is niet tegengevallen. We hebben zaken aan moeten passen in verband met medische perikelen, maar we hebben aan de wijzigingen een mouw gepast.
De Eigen Reis is doorgegaan: 5 maal 24 uur met een groepje leerlingen het rooien om een slaapplek te vinden, te eten, te reizen naar plekken waar je na overleg binnen je groepje heen wilt, culturele uitingen bezoeken (muziek!) en vastleggen en vooral je verbazen over dit unieke socialistische land.
Het Trinidad programma is omgezet naar een bezoek aan de stad Bamayo (museum, muziek) en aan de legendarische commandopost van Fidel van waaruit hij in 1958 met zijn getrouwen de Revolutie voorbereidde. Indrukwekkend, ook de ligging in het moeilijk toegankelijke berggebied.
En door de ligplaats van de Regina in de Marlin Marina bij Santiago de Cuba hebben we deze stad met een guagua (truck) bezocht, zijn we met een pontje naar een nabijgelegen strand geweest, is er fakultatief een bezoek gebracht aan het fraaie fort aan de baaimonding en hebben we ons vermaakt rond “ons” dorpje Punta Gorda. We sluiten onze Cubaanse periode in stijl af met het kijken naar een film (Havana Blues) die in het Havana van nu speelt. Onderwijl: op naar Bermuda en de infameuze driehoek… Dick

18/02
We liggen nog altijd in de haven in Santiago de Cuba, dit vooral in verband met zieken aan boord. Nu hebben we wel extra schooldagen en wat rustmomenten. Om te voorkomen dat we ons vervelen was er vanavond een avondprogramma voorbereid door een groepje leerlingen. We werden in groepjes van vier naar een lange tunnelgrot geleid, onze zaklampen werden afgepakt en we moesten naar binnen met de opdracht Froukje te vinden, die was namelijk ‘ontvoerd’. De grot had enorm veel zijgangen en dus mogelijke verstopplekken voor Froukje, maar in de meeste gangen was niets. In sommige gangen zaten mensen te trommelen of met sambaballen te schudden om ons bang te maken en af en toe kwam er een ballon langsvliegen. Ergens heel ver, diep in de grot vonden we Froukje, huilend, en die namen we maar weer snel mee terug.

Toen we terug waren rende Froukje alleen wel snel weer naar binnen om klaar te zitten voor het volgende groepje, dat wij al hoorden gillen. Heel leuk en goed georganiseerd avondprogramma! Kimmo

RM
Blogje 19 februari
We hebben weer hard gewerkt vandaag. Vanochtend zoals gewoonlijk om 7:30 ontbijten en dan vanaf 8:10 aan school werken. Maurice was weg om verse groente, fruit en kaas te kopen want we zouden niet genoeg vitamines binnen krijgen. Direct na de school, om 3:00 kwam Maurice dan met zijn spullen en hebben we snel alles wat in de koelkast moest in de koelkast gestopt. Vooral de kaas, want die smolt in de paar minuten die het kostte om van de auto naar de boot te lopen. Zó warm is het hier! En daarna gezellig wortels wassen, terwijl anderen op een waterfiets aan het fietsen waren. Dat kwam omdat Mieke gisteren voor ons, met de mensen van de haven een soort Valentijns Loterij had georganiseerd met als eerste prijs: een gezellig etentje voor 2, als tweede prijs een petje, als derde een uurtje waterfietsen, en als laatste prijs kaartjes om te mogen bowlen! Vanavond zullen we eindigen met een filmpje dat nog democratisch gekozen gaat worden…. Justin

20-02
Oh nee de cola is op. Balen! Dit is niet plezierig. Het is niet fijn. Nee echt. Ook al drink ik geen cola het is toch jammer dat de cola op is. Nu moeten we overgaan op iets anders zoals spa plus. Sprite is ook lekker dus we gaan niet dood, maar het is wel jammer. Anyway, jullie weten helemaal niet wat spa plus is dus misschien zal ik het maar eens uitleggen. Spa plus is spa rood met een beetje extra aroma. Daarom heeft het een plusje. Anyway, hoe maak je dan spa plus?
Stap 1; Pak een glas.
Stap 2; Vult het glas voor de helft met spa rood.
Stap 3; je doe er een toefje Sprite in zodat je glas voor twee derde vol zit.
Stap 4; Geniet van spa plus.
Nu denk je natuurlijk waarom maar je glas twee derde vol, toch? Nou dat is zo omdat we op een bewegend schip zitten en als je je glas helemaal vol doet dan gaat alles over de tafels heen. We zijn hier zo aan gewend dat als we aan land zijn nog steeds niet heel het glas vol doen. Anyway, we hadden het over spa plus. Heel vaak als je aan iemand vraagt wat hij wil drinken antwoord hij of zij; “Doe mij maar een spa plus”. Spa plus, het nieuwe drankje van de Regina. Misschien binnenkort ook in Nederland.
Groeten,Martijn.
(Mignon is nu een boek aan het lezen waar heel vaak ‘anyway’ is staat daarom zo’n onsamenhangend blogje.)

22-02
Ja jongens hier op de Regina ontwikkelt men zich. Men heeft ontdekt hoe men een ideaal leven kan naspelen. Ja ja, men word steeds slimmer dankzij de lessen over lerenleren! De leerlingen hebben een nieuwe verslaving: Sims 3. Echt leuk! Sims 3 is een computerspelletje waar je een gastje kan maken en daarna een huis voor hem of haar kan ontwerpen. Nadat je dit hebt gedaan kan je de sims een leven laten leiden door hen dingen te laten doen zoals een carrière beginnen als supercrimineel of slapen in een bed. Het is een super tof spel en iedereen die geen schoolwerk meer heeft te doen volgens zijn planning speelt het. Soms word het ook door iemand gespeeld die hard aan school moet werken, maar dat duurt niet lang want dan komt een van de leraren langs. Het is een geweldig spel en het is echt een levenservaring doe je moet hebben gehad. Liefs, Hout (Sim van Martijn) (+20 Humeur blogje geschreven).

di 05 feb 2013, 16:15
Blogje sas
Vanochtend kregen we te horen dat er een verassing op het programma stond, georganiseerd door Tsjora en Gemma. Tot vlak na de lunch hebben we geprobeerd er achter te komen wat het was, maar ze lieten niets los over het project ´duo penottie´. De les Spaans werd een uurtje eerder gegeven zodat we met z´n allen een echte Cubaanse Salsa-les konden volgen! Net voor de schemering liepen we naar een parkeerplaatsje waar 2 grote boxen op een laptop stonden aangesloten. We kregen de les van twee 14-jarige meiden die supersoepel konden dansen! Eerst stonden de jongens en meiden tegenover elkaar de basispasjes ‘los’ te leren. Daarna ontstonden de danskoppels! In het sfeervolle licht van de lantaarnpaal, was het oppassen geblazen voor je tenen. We kregen veel hulp, dus iedereen kon dansen! Als bedankje hadden we voor de meiden wat typische Nederlandse frutseltjes meegenomen. Het was een geslaagde eerste dansles!
Groetjes, Froukje

Blogje 4 februari 2013
Vandaag mochten we voor het eerst naar Santiago toe. Omdat de binnenstad ongeveer 15 km verderop ligt gingen we met de bus. Nou ja, het was meer een truck waar we mee zijn vervoerd als vee. In Santiago aangekomen mochten we in de groepjes waarmee we de ‘’eigen reis’’ gaan maken de stad verkennen. Bij het wisselkantoor hebben we allemaal wat euro’s omgewisseld in CUC’s. Die vooral voor de toeristen zijn. Later konden we in kleine winkeltjes onze CUC’s omwisselen voor Peso’s. Peso’s zijn voor de normale bevolking. Je kan ongeveer 25 Peso’s krijgen voor 1 CUC. Voor 5 Peso kon je een pizza halen, dat betekent dat 1 pizza ongeveer 25 eurocent kost! Nadat we ons geld hadden gewisseld konden we met onze lonely planet, een reisgids, een wandeling maken door de stad. Santiago is een leuke stad met mooie gebouwen en heel veel oude auto’s. We hebben het enorm naar ons zin gehad en ondanks dat Cuba een vet communistisch land is, is het toch heel mooi en kan ik niet wachten het verder te verkennen! Gemma

deel 4:

RM: Santiago de Cuba 4/2 Posted on February 7, 2013

Vandaag mochten we voor het eerst naar Santiago toe. Omdat de binnenstad ongeveer 15 km verderop ligt gingen we met de bus. Nou ja, het was meer een truck waar we mee zijn vervoerd als vee. In Santiago aangekomen mochten we in de groepjes waarmee we de ‘’eigen reis’’ gaan maken de stad verkennen. Bij het wisselkantoor hebben we allemaal wat euro’s omgewisseld in CUC’s. Die vooral voor de toeristen zijn. Later konden we in kleine winkeltjes onze CUC’s omwisselen voor Peso’s. Peso’s zijn voor de normale bevolking. Je kan ongeveer 25 Peso’s krijgen voor 1 CUC. Voor 5 Peso kon je een pizza halen, dat betekent dat 1 pizza ongeveer 25 eurocent kost! Nadat we ons geld hadden gewisseld konden we met onze lonely planet, een reisgids, een wandeling maken door de stad. Santiago is een leuke stad met mooie gebouwen en heel veel oude auto’s. We hebben het enorm naar ons zin gehad en ondanks dat Cuba een vet communistisch land is, is het toch heel mooi en kan ik niet wachten het verder te verkennen! Gemma

RM: Dansles! 3/2 Posted on February 5, 2013

Vanochtend kregen we te horen dat er een verassing op het programma stond, georganiseerd door Tsjora en Gemma. Tot vlak na de lunch hebben we geprobeerd er achter te komen wat het was, maar ze lieten niets los over het project ´duo penotti´. De les Spaans werd een uurtje eerder gegeven zodat we met z´n allen een echte Cubaanse Salsa-les konden volgen! Net voor de schemering liepen we naar een parkeerplaatsje waar 2 grote boxen op een laptop stonden aangesloten. We kregen de les van twee 14-jarige meiden die supersoepel konden dansen! Eerst stonden de jongens en meiden tegenover elkaar de basispasjes ‘los’ te leren. Daarna ontstonden de danskoppels! In het sfeervolle licht van de lantaarnpaal, was het oppassen geblazen voor je tenen. We kregen veel hulp, dus iedereen kon dansen! Als bedankje hadden we voor de meiden wat typische Nederlandse frutseltjes meegenomen. Het was een geslaagde eerste dansles!
Groetjes, Froukje

RM: het blog (27/1) Posted on January 30, 2013

Het blogje: altijd een moeilijk onderwerp in de groep. Elke avond hoort er eentje geschreven te zijn, maar jammer genoeg gaat dit vaak niet zo soepel als gepland… Daarom is er nu een nieuwe oplossing bedacht, zodat niemand het vergeet. Vanaf nu wordt de indeling gemaakt op alfabetische volgorde. Toch vinden de meesten het lastig om een onderwerp voor een blog te verzinnen: er is al zoveel verteld! Jullie weten al wie de bemanning aan boord is, hoe het dagelijks leven hier in elkaar zit, en als we aan land mogen krijgen we vaak vrije tijd, dus dat verschilt voor iedereen… Vandaag bijvoorbeeld, we zijn aangekomen op Aruba! In de ochtend zijn we ingeklaard en naar een andere plaats gevaren. Nu liggen we tussen allerlei kleine jachtjes, met uitzicht op alle grote luxe hotels. ’s Middags hebben we de hele middag vrij gehad op het strand, dus we hebben allemaal niks gedaan. Ook wel eens heerlijk, na bijna altijd een programma deze afgelopen maanden! Toch is dit al wat er te vertellen is, en daarom is Dick met een nieuw idee gekomen. Vanaf nu wordt er een verhaal in het blogje geschreven, wat telkens door de volgende wordt voortgezet. Grote verhalen wellicht, met spanning en sensatie… Bloed, zweet en tranen. Met liefde en haat, vrolijke en minder vrolijke momenten. Hou dus jullie hart vast, vanaf morgen sleuren we jullie mee in een nieuw verhaal! Groet van Annemijn.

Posted on January 29, 2013

Gisteren moesten wij om vijf uur bij de vlaggenmast op het Brionplein zijn. Dick had namelijk een wandeling geregeld door het stadsdeel Otrobanda, in Willemstad. De stadswandeling werd verzorgd door architect Anko van der Woude. Hij begon met een verhaaltje over het ontstaan van de stad.

De Spanjaarden die het eiland eerst in handen hadden, bouwden een kleine nederzetting aan de Noordoost kant van het Schottegat, om de simpele reden dat daar zoet grondwater te vinden was. De Nederlanders die het verdedigen van het eiland belangrijker vonden dan zoet drinkwater bouwden Fort Amsterdam aan de Hogerwal van de St. Annabaai. Waarom nou de hogerwal? Wanneer een vijandig schip voorbij voer was het moeilijker om het fort langdurig te bestoken met kanonschoten.  Achter de vesting werd aan dezelfde baai de handelskade gebouwd. Tevens ook aan de hogerwal, maar dit keer met de reden dat de handelsschepen dan met de passaat voor de wind van het eiland weg konden varen.

Dit alles gebeurde omstreeks 1634. In een eeuw werd de wijk Punda gebouwd. Ongeveer een eeuw later was de bevolking van Willemstad klaar om de baai over te steken en de andere oever ook te bebouwen. Door het tijdsverschil zit er veel verschil in de bouwstijl van de twee wijken.

In de tijd dat Punda is gebouwd wisten de Nederlanders nog niet zo veel van het klimaat van Curaçao. Ik ga in drie stappen de eigen bouwstijl van dit eiland beschrijven.

Stap 1.
Huizen worden vaak gebouwd van een materiaal dat in de omgeving te krijgen is. Op dit eiland is dat koraalsteen. De gebouwen hier zijn dus vooral van koraalsteen, gepleisterd met oorspronkelijk witte kalk. Dat veranderde later omdat een dokter tegen de toenmalige gouverneur zei dat de reflectie van het zonlicht op de witte kalk slecht was voor de ogen. De gouverneur gaf de opdracht om alle gevels te schilderen, oorspronkelijk in oker, rood en indigo.

Stap 2.
Deze stap heeft onze gids overgeslagen. Wat ik begrepen heb is dat de mensen hier dingen namaakten, bijvoorbeeld tekenden ze in de kalk het figuur van stenen, zodat het leek alsof het gebouw uit kalkblokken bestond.

Stap 3.
De ramen die de Nederlanders meenamen bleken erg ongeschikt voor het weer hier. De ramen boden beperkte ventilatie en zorgden voor constante zonlicht in huis. In de tijd van Otrobanda kwam daar een oplossing voor. Eerder bouwden mensen een galerij voor hun gevel. Die hield dan het zonlicht uit huis. De boogjes van deze gaanderijen werden later dichtgebouwd met lat ramen. Shutters. Deze ramen bestonden uit horizontale latjes waarvan je kon bepalen hoeveel licht en lucht ze binnen lieten.

Deze galerijen waren ongeveer twee meter breed. Aan beide kanten van de weg werd dit gedaan, daardoor veranderden de ooit zes meter brede wegen in steegjes.

Het Nederlandse zadeldak veranderde rond 1860 in een schild dak. Omdat de nokpannen de zeereis van toen niet overleefden werden de hoeken van de daken afgedekt met een wit latje. Ik kan nog veel meer schrijven maar dan word dit blogje een heel boekwerk en dat is niet de bedoeling. Dit was dus een kleine kijk in de geschiedenis van de bouwstijl van Curaçao. Hartelijke groet, Jori

RM: de uitwisseling (25/1) Posted on January 28, 2013

Gisteren hadden we al onze derde uitwisseling, maar deze uitwisseling overtrof de vorige twee duidelijk. Deze uitwisseling was namelijk ontzettend gezellig, vooral tijdens de gezamenlijke lunch van een traditionele Curaçaose maaltijd (die wij trouwens lekkerder vonden dan de lokale scholieren). Omdat we natuurlijk allen gemeenschappelijk hebben dat we toch wel elke dag naar school ‘gaan’, belandde het gesprek al snel op dat punt. We wisten al dat de les hier in het Nederlands is en ook op dezelfde Havo, Vwo etc. niveaus. Maar toen bleek dat ze hier aan de overkant van de oceaan precies dezelfde schoolboeken gebruiken als wij thuis hebben, was dat eigenlijk toch wel heel leuk. Bart.

RM: Willemstad (25/1) Posted on January 28, 2013

Een dag volgens het boekje: te vroeg opstaan door enkelen om even hard te lopen, daarna ontbijten om 07.00 uur en dan direct de boot aan kant maken voor ons bezoek. Vanmorgen namelijk uitwisseling met een lokale middelbare school, het Radulphus College. Leuke leerlingen, leuke juffen en een behoorlijk geslaagde ochtend!

Zie ook http://www.radulphuscollege.org

Met kennismaking via speeddaten, tonen van ons schip, zeilen hijsen, infoverschaffing over en weer en klimmen in het want was de ochtend al flink op weg toen we gezamenlijk vertrokken naar het befaamde museum Kura Holanda, waar de geschiedenis van de slavernij treffend en indrukwekkend wordt getoond. Met een kundige en leuke gids. Fraai hoe informatie die we kenden uit Suriname hier deel bleek uit te maken van een groter geheel. Tijd om de indrukken te verwerken was er nauwelijks, we moesten stevig doorstappen naar de oude overdekte markt, waar het Radulphus had gereserveerd en waar heerlijk lokaal eten wordt geserveerd. In stevige porties! Na het eten terug naar de Regina met de hele ploeg om aldaar afscheid te nemen. Maar de Regina was even tanken aan de overkant en we hebben geheel in stijl afscheid genomen via een “clearing”, een techniek om elkaar de goede en minder goede dingen van de dag te vertellen en vooral om aan te geven met welk gevoel je uit elkaar gaat. Met een goed maar ook beetje triest gevoel, de leerlingen, de docenten Nathalie en Jovanka en niet te vergeten de organiserende conrector Rob van het Radulphus zijn namelijk erg leuke mensen!

Na het afscheidsuurtje vrij (want de Regina was er toch niet) en toen ons huis weer aan de kade lag nog twee uur tijd voor schoolwerk.

Einde van de middag volgde een wandeling door Otrabanda, met een zeer deskundige lokale architect die verantwoordelijk is voor het begeleiden van veel restauraties in dit stadsdeel, onder andere het bekende Kura Holanda museum en -hotelcomplex. Veel interessante informatie en verhalen en in de blauwe boekjes werd driftig genoteerd. Want uiteraard was er een opdracht meegegeven, ook dat is School at Sea.

Terug op het schip bleek onze nieuwe kapitein Lammert reeds gearriveerd en hebben we het afscheid van de huidige kapitein Mike en stuurman Marley ingezet, met terugblikkende speeches en ijs van de vertrekkers!

Groet!

RM: de crew (24/1) Posted on January 27, 2013

Aan boord en aan land krijgen wij vaak een SAS-lesje. Soms een aardrijkskunde les over de plekken waar wij heen gaan, een sterrenkunde les over alle mooie plekken die wij zien of een biologie les over alle exotische dieren om ons heen. Erg leuk natuurlijk maar ook onze nautische kennis moet bijgespijkerd worden. Dit gebeurd door middel van lesjes over navigeren en het zeilen in het algemeen. Al deze SAS-lesjes worden gegeven door onze docenten en bemanning.
Maar ja, wie zijn dat nu eigenlijk ook alweer?
Onze leraren zijn nu:
– Dick, onze pyjamabroek dragende alles regelende bijna Surinaamse aardrijkskunde leraar.
– Madelon, onze gemotiveerde studiebegeleider die niet alleen op het gebied van school voor ons klaarstaat.
– Peter, onze roze shirt dragende bèta-leraar met een supertalent voor dierengeluiden.
– Mieke, onze humorvolle koffie-alarm Spaans lerares.
– Richard, de nieuweling hier aan boord. Onze vogel spottende op alles voorbereide biologie leraar.

En onze bemanning niet te vergeten!:
– Marly, onze in zeilpak broodbakkende stuurvrouw.
– Mike, Marly’s geliefde en ook nog eens onze kapitein!
– Arne, onze Duitse casanova en alles-netjes stuurman.
– Maurice, onze kanarie-liefhebbende topchef!
– Mariëlle, ook nieuw aan boord en nu al onze altijd vrolijke top-stuurvrouw.

Welkom aan boord!
Liefs Joni

PS: en zojuist stapt de ons bekende kapitein Lammert -gestopt met roken- weer aan boord van de Regina Maris!

RM: Curacao (22/1) Posted on January 25, 2013

Altijd decoratief dat Willemstad. En leuk binnenvaren op dinsdag 22/1 langs de pontjesbrug, de kleurige panden en de vele toeristen die dagelijks van de verschillende cruiseschepen worden gekieperd.

En, heel bijzonder na de op zijn minst opmerkelijke ligplaatsen op Tenerife en bij Domburg, een zeer fatsoenlijke plek aan de kade lekker dicht bij het stadje. Het is dan toch mogelijk. Enkele leerlingen direct op verkennend veldwerk uitgestuurd (kortste weg naar het ziekenhuis, waar woont die tandarts, is er een kantoorboekhandel, waar zijn de foutste Hawaii-style overhemden te koop etc), iets te vroeg, want de douane/immigratie kwam aan boord toen deze leerlingen dus illegaal reeds door de stad aan het banjeren waren…

Vreemd trouwens, is toch een landje binnen ons Koninkrijk.

RM: maandag (21/1) Posted on January 24, 2013

Vandaag begon met een goed geslaagde gijp in het donker gevolgd door het wakker maken van Froukje om haar verjaardag met behulp van vlaggen, ballonnen, en een door Tsjôra en Francien gemaakte pannenkoekentaart te vieren. Dat was erg leuk, gezellig, en lekker. De vier tot acht-wacht heeft voordat iedereen wakker was Wessel uit zijn kooi gelaten, om ‘m lekker te laten vliegen. Rond drie uur was het mogelijk het zuidelijkste puntje van Curaçao te zien, en ook de vuurtoren op Klein Curaçao werd al gauw gespot. Om de snelheid een beetje op te voeren ging de lawaaierige, gele caterpillar (de moter) aan. En de zeilen werden in een rap tempo gestreken. Peter, de docent natuurkunde, had inmiddels al het roer overgenomen om ons met zijn stuurkunsten op de proef te stellen. Na een paar zeemijl dichter bij Curaçao te zijn gekomen, bleek dat we de nacht bij klein Curaçao gingen doorbrengen, om vervolgens ’s ochtends vroeg het kleine eilandje op te gaan. Na een probleem bij het ankeren te hebben gehad, lagen we eindelijk stil, met aan bakboord klein Curaçao, aan stuurboord de horizon en in de verte Curaçao. Er is nog snel gekeken of we bij de zonsondergang een groene flits was, die was er jammer genoeg niet; een hoop mensen zaten al klaar met hun fotocamera’s. Rond klokslag zeven was de welbekende ankerschets af. Daarin staat de omgeving geschetst met daarin punten waaraan je ’s nachts aan het kompas kan zien of het schip krabt (verschuift). De ankerwachten waren vanaf dat moment weer begonnen! De leerlingen hoopten op wachten van twee uur, maar de wachten duren gewoon de volle vier uur. Jammer genoeg kon dit blogje vandaag niet bij het eten worden voorgelezen, aangezien dit toen nog niet af was.

Pieter(tje)

RM: Klein Curacao (20-1) Posted on January 23, 2013

Met een fraaie wind mee en op de corresponderende Guyana-stroom zijn we vlot naar het westen gezeild. Vanaf Suriname, een erg indrukwekkende tijd achter ons latend. Bonaire bleek helaas geen haalbare kaart, ook fraaie Venezolaanse eilandjes scheurden we voorbij zonder het anker te laten vallen. Maar gelukkig konden we in het lichtblauwe water van Klein Curaçao wel voor anker. En wat een bijzonder plek bleek dat te zijn! Hartstikke vlak, nauwelijks boven zeeniveau, een verlaten maar decoratieve vuurtoren, een drietal scheepswrakken, veel hagedissen, nog meer heremietkreeften en een enkele strandtenthouder die er leeft in zijn hangmat. Uiteraard konden we maar vooral Richard ons hart ophalen en vele wijsheden met de leerlingen delen, met de verlaten vuurtorenwachterswoning als leslokaal. Daarna zwemmen terug naar de Regina, anker op, zeilen hijsen en naar Curaçao. Oh ja, by far de oudste man aan boord bleek de snelste zwemmer                         !

RM: de Regina Maris (19/1) Posted on January 22, 2013

Iedereen kent de Regina Maris wel, het is een schip met drie masten en een hoop zeil. Maar wat is nou de werkelijkheid. De Regina heeft echt drie masten, dat is geen leugen. Maar over die drie masten is een hoop te vertellen. De middelste mast, ook wel de grote mast, is het hoogst, de voorste en de achterste mast zijn allebei iets lager. Dat heeft een invloed op de naam van het schip, of beter gezegd het type. De Regina Maris is een Schoener, dat komt doordat de voorste mast lager is dan de middelste mast, en daarom heet het voorste gaffelzeil het schoenerzeil.

Verder heeft het schip ook nog een Breefok. Dat is ons dwarsgetuigde zeil, ze wordt alleen gebruikt bij koersen tussen voor de wind een halve wind.

Om bij de ra (van de breefok) te kunnen hebben we het want. Daarmee kan je ook gelijk bij het kraaienest komen. En dat mooie plateau daar boven in de lucht is tot de dag van vandaag het meest romantische plekje aan boord, op het voordek na dan. Tussen Suriname en Curaçao is het aantal stelletjes namelijk verdubbeld… Helaas begeeft de accu van mijn laptop het bijna en omdat ik die niet kan vinden is dit het einde van het blogje.

Hartelijke groeten,  Jori

RM: tijd (18/1) Posted on January 21, 2013

Ja, Justin zei het gisteren al. We zijn een nieuwe tijdzone binnen gevaren en dat brengt de nodige voor en na delen met zich mee. De ochtend na de wijziging van de klok is het begin… Dan staat de halve boot om half 7 naast zijn of haar bed in plaats van half 8. Ik weet niet hoe maar het was 10 over half 8 en er was geen docent aan de ontbijttafel te vinden. Een ideale situatie voor een geintje. Op het initiatief van onze scheepskok hebben we de klok 15 minuten later gezet. Resultaat? Toen waren alle docenten te laat. En ja dat houdt in: geen ontbijt. De keukendienst heeft ze toch maar wat te eten gegeven onder de voorwaarden dat ze zouden helpen met de afwas. En dat hebben ze ook braaf gedaan Peter (Natuurkunde) en Dick (Aardrijkskunde) hebben keurig netjes afgewassen en afgedroogd. Als leerlingen zijn wij eigenlijk best wel benieuwd wat ze gaan bedenken als “terug pak actie”!? Voor de gene die benieuwd waren naar de reacties van onze slachtoffers? Ze waren er zeer positief over en ze waren het zelfs met ons eens dat er maar is wat meer humor aan boord moest komen. Dus dat belooft wat…! Groet van Robin J

RM: schoolritme (17/01) Posted on January 20, 2013

Langzaam maar zeker komen we weer in het gebruikelijke ritme op de Regina Maris, De schooldagen gaan door en de leerlingen gaan weer hard aan het werk. Ook de zieken worden één voor één weer beter, gelukkig. We zijn een nieuwe tijdzone in gevaren, dit heeft het voordeel dat we een extra uurtje te besteden hadden. En die hebben we gebruikt voor onze leerlingen raad van 7 uur ’s avonds tot 7 uur ’s avonds. Lekker discussiëren over van alles en nog wat. Ook konden we hierdoor voor het eten nog een leuk lesje astronomie / sterrenkunde van Peter doen, wat volgens mij al veel te lang niet meer was gebeurt. De opkomst was zoals altijd groot. Bijna alle leerlingen van de boot (en zelfs een paar docenten) hebben geleerd hoe je je positie op de breedte graad kan berekenen met alleen de sterren en de maan, binnenkort krijgen wij de vervolgles en leren we allemaal hoe je je positie precies kan bepalen op aarde met behulp van de sterren. Er was trouwens ook een groot nadeel voor de verandering van de tijd… We mochten allemaal een uur langer uitslapen! Klinkt misschien een beetje raar, maar toch wel flauw als je denkt dat je netjes om half acht bij het ontbijt staat en dan er achter komt dat het pas half zeven is. Maar we konden dit goed gebruiken om een grapje bij de docenten uit te halen…

Justin

RM: de groene flits (15/1) Posted on January 18, 2013

Vandaag was een dag waarin we het water zagen verkleuren van bruin, via groen weer terug in zijn oorspronkelijke kleur: blauw. Langzaam zagen we Suriname kleiner worden. Het land waar we twee weken in het binnenland hebben doorbracht. De golven zorgden al gauw bij een aantal voor een gevoel alsof je te vaak in de achtbaan hebt gezeten, wat hebben we het gemist. Het aantal zieken waarmee we Domburg verlieten is verdubbeld. Na 3 weken vaste grond onder onze voeten te hebben gehad, moesten de meesten wel weer even in slingeren. Wij zeebonken zagen alweer lekker groen of wit, maar onze nieuwe biologiedocent Richard stond vrolijk te kijken naar die golfjes, nergens last van! De zieken worden goed verzorgd en de meesten zijn weer aan de beterende hand.
Het leven aan boord gaat verder. School, Spaans en natuurlijk worden er weer wachten gelopen nu we weer op zee zitten. Iedereen heeft een nieuwe wachtgroep, wachttijd en wachttaak. Toiletten poetsen, dagverblijf schoonmaken, brooddeeg kneden of afval knippen, het hoort er allemaal bij. Nieuwe mensen en een nieuwe wachtleider, nieuwe energie om in Curaçao te komen.
De zeilen werden gehesen. Na 3 weken op land te hebben gezeten zijn we bijna vergeten hoe dat ook alweer ging. Waar zit ook alweer dat touwtje om dat zeiltje mee de lucht in te krijgen? Maar na even opwarmen stonden alle zeilen strak en nu gaan we volle vaart richting Curaçao.
Het was een mooie dag, geen wolken. Dat beloofde een mooie zonsondergang. Vanaf de eerste dag op zee willen we al de zeldzame groene flits zien van het laatste ligt van de zonsondergang. Maar tot nu toe zat er telkens een wolkje voor. Het was zelfs het doel van onze stuurman Erik geworden om dit fenomeen te mogen zien. En uitgerekend de eerste dag dat we op zee zitten zonder hem zien we de zon de zee ingaan met de Groene Flits!!! Minuscuul, alleen te zien als je echt goed aan het opletten was, maar hij was er wel.
Thomas

RM: Blog Suriname (12/1) Posted on January 15, 2013

School at Sea bestaat uit een aantal dingen. Voorbeelden hiervan zijn: zeilen, een hoop plezier hebben en natuurlijk school. Waar het ook uit bestaat en misschien wel het leukste: ervaringen die je je leven lang nooit zal vergeten. Volgens mij in de grote mensen wereld noemen ze dat levenservaringen. De afgelopen dagen had ik daar weer eens “last” van. Ik heb de afgelopen dagen les gegeven op een Saramacaanse school. Groep 7 leeftijdscategorie 11-17. Hier in Suriname wordt er minder gelet op je leeftijd als je met school begint. Dus dat is een reden dat die leeftijd zo verschilt. Een andere reden is dat je oneindig kan blijven zitten op deze school. Sommige gaan hierdoor keihard werken. Voorbeeld een meisje van 11 die dingen zegt waar leeftijdsgenootjes van mij 2 keer over moeten na denken. Het nadeel is dat er helaas ook een aantal zeer laks van worden. Voorbeeld meisje van 17 die met 6×7 nog erg veel moeite heeft. Maar ik dwaal af. Nog heel even “ik dwaal af” komt misschien nog weleens een blogje over is wel een leuk verhaal. Maar verder met het les geven in Suriname.
Het opstarten ging moeizaam. Het was zeer moeilijk om contact te krijgen met die kinderen en een zodanige orde te krijgen dat je ze iets kon gaan leren. Maar uiteindelijk lukte dat en heb ik in totaal 3 fantastische dagen gehad. Ik ben daar 3 dagen geweest met steeds 1 andere Sasser. Dit wisselde iedere dag maar ik heb daar met: Seb, Rosa, Bart, Annick en Tsjôra gestaan. De laatste dag was Rosa er niet en hebben we desondanks met z’n vieren een hele leuke dag gehad.
Het is een geweldige ervaring om met deze kinderen te werken. En het gevoel is dan ook helemaal fantastisch als ze je uiteindelijk respecteren en geïnteresseerd naar je luisteren. Wat ik ook erg mooi vond was dat ik het gevoel had dat ik werd geaccepteerd in hun groep en ze best serieus konden zijn en toch af en toe een geintje (met mij) konden uithalen. Ik heb altijd gedacht dat ik in de toekomst iets ging doen met bootjes, maar wie weet misschien is docent ook wel wat….
Robin

RM: de kalebas (4/1) Posted on January 7, 2013

Vandaag stond ik om 7.30 op uit de hangmat, deed een omslagdoek aan en liep op slippers richting de veranda voor het ontbijt. De nog warme broodjes werden net afgeleverd door de plaatselijke bakker op de brommer. Na een lekker broodje met relatief oude kaas die half was gesmolten kregen we van Dick voor de laatste keer in Suriname de details rond het dagprogramma te horen. Daarna zwaaiden we Madelon, Bigoen en Dick uit die in een korjaal over de Surinamerivier terug naar Paramaribo gingen voor respectievelijk een dag, heel lang en een week rustig genieten van leven zonder de leerlingen.
Daarna zijn we rustig van de omgeving genietend naar het huis van Joney gelopen. Het leek Tsjora en mij een leuk idee om een dagje in dezelfde kleding als de plaatselijke bevolking te lopen. Toen we dit plan aan Joney vertelden pakte ze gelijk een paar pangi’s (omslagdoeken) die we mochten lenen en we kregen ook een angisa om. Een angisa wordt eigenlijk alleen gedragen door getrouwde vrouwen, maar Joney zei dat die angisa er ook voor zorgt dat je pangi goed blijft zitten.
Toen de rest van de meiden ook aan kwamen lopen kregen ze er ook allemaal eentje te leen. Zo liepen we met z’n allen naar het museum om daar kalebassen te gaan bewerken. We werden verwacht in een hutje vlakbij het museum. Al snel kwamen er een aantal vrouwen aangelopen met enorme bakken vol met geplukte kalebassen op hun hoofd. Vervolgens hebben we de kalebassen door de helft gezaagd, uitgehold, gekookt en allemaal een kalebassenkommetje versiert. Dit door er met een stukje glas vormpjes in te kerven. Helaas mochten we ze niet hebben: het museum gaat ze verkopen, ach, toch eigenlijk een heel goed doel. En komisch om te bedenken dat er straks Europese toeristen een typisch Saramacaans kommetje kopen, gemaakt door een meisje uit Amsterdam !
Onderweg terug heb ik met Tsjora nog eventjes een mango voorraad bij elkaar geraapt, de grond ligt er namelijk vol mee! Dit schrijf ik terwijl ik op de veranda zit en naar de Surinamerivier kijk. Ik geloof het zelf eigenlijk nog niet helemaal…
Groetjes van Francien!

deel 3:

RM: Suriname, zoals meegemaakt door Dick. Posted on do 17 jan 2013 Eind december 2012 voer de Regina Maris onder mooie en rustige weersomstandigheden via een smalle vaargeul de brede monding van de Surinamerivier op. Langs Fort Amsterdam, Leonsberg met de woning van Bouterse, de Torarica Hotels, het wrak van de gezonken Goslar en met zicht op de Wijdenboschbrug. De Regina ging aan fraaie ankerplaatsen in de buurt van de Waterkant voorbij en kwam tot stilstand aan de kade van de Nieuwe Haven. Een containerhaven, niet erg gezellig, maar wel op loopafstand van het centrum van Paramaribo. De douanefunctionarissen kwamen aan boord en namen nauwgezet de paspoorten en de bijbehoren verklaringen van tijdelijke overdracht van de ouderlijke macht door. Een lucratief klusje want met 42 opvarenden waren we na een uur 840 harde euro’s armer wegens de aanschaf van de toeristenvisa. Onze monsterboekjes zouden ons hier weliswaar van kunnen vrijstellen, maar dan mochten we niet van boord. Onze langverwachte nieuwe bioloog arriveerde dezelfde avond na een wel zeer comfortabele SLM-vlucht gevolgd door een taxirit vanaf Zanderij bij ons in de haven. Richard. En hij mocht al direct mee naar het binnenland. En wel naar Pikinslee, een stadje van 3000 Saramacaners aan de Boven-Surinamerivier. Eerder hebben we ons op de Regina nog even voorbereid met een informatieve les over het regenwoud, de aan te raden paklijst, de instructie rond de tabletten ter voorkoming van malaria en de gewoontes van de Saramacaners. Ook hebben we ons wat verdiept in enkele bijzonderheden rond de recente Surinaamse politiek. Onder begeleiding van ons contact ter plekke, Kitty, zijn we met de leerlingen via een lange busrit naar Adjoni gereden. Het verst dat je over de weg naar het zuiden kunt, en we moesten nog veel zuidelijker… Het aangewezen vervoermiddel is dan de korjaal, een scheepje op basis van een uitgeholde boomstam, uitgevoerd met een Yamaha buitenboordmotor van 40 tot 75 pk, een man die de motor bedient en stuurt en een man voorin die kijkt waar de te omzeilen grote stenen liggen. Een sensationeel fraaie tocht van twee uur dwars door het tropisch regenwoud volgde. Met behoorlijk wat stroomversnellingen oftewel sula’s die we onverwacht soepel trotseerden met onze drie boten. Bij Pikinslee vonden we ons onderdak voor de komende twee weken: een groot aan het oerwoud grenzend grasveld met een huis met slaapplekken voor de begeleiders en kookgelegenheid compleet met kokkinnen en vier hutten waarin de leerlingen hun van klamboe voorziene hangmatten konden opbinden. Zeer fraai direct aan de rivier, met zwemgelegenheid en onze huis-tarantula. En direct naast het zeer authentieke dorpje met de kenmerkende houten hutten van de lokale bevolking. We hebben enkele boordgewoontes toegepast in onze nieuwe omgeving, zoals een kookploeg ter assistentie van Sylvie, een sanitair-schoonmaakteam en de schafttijden zoals op de Regina. Het bleek een prima plek om oud&nieuw op bescheiden wijze te vieren bij het houtvuur met oliebollen, keigaaf vuurwerk en een fraaie voordracht met aandacht voor allen door Sophie en Gemma. 2013 was een feit. Op Nieuwjaarsdag hebben we voetbal en baseball gespeeld tegen enkele onverwacht sterke locale teams, zoals het in de nationale competitie beruchte Botopasi. Eervol verlies viel de Sassers ten deel. De door ons uitgevoerde work-out maakte ons in een klap beroemd in heel Pikinslee en een ongedwongen samenzijn met de bijzondere en kleurrijke dorpsbewoners en hun grote schare kinderen. Het ijs was gebroken en de komende dagen zouden de leerlingen aan de gang gaan met cassave oogsten en verwerken, korjaalbouwen, helpen op twee scholen, meedraaien in een thuiszorgproject en helpen in het fraaie Saramacaner Museum. Een prima manier om wat dieper in deze gemeenschap te kijken. Daarnaast gingen er steeds acht leerlingen onder leiding van enkele Saramacaner Rasta’s op een tweedaagse tocht door het oerwoud met bivak, werken op de kostgronden, veel uitleg ter plekke van de zeer dicht bij de natuur levende gidsen en natuurlijk een diepgravend “blauwe boekje” opdracht. Dat blauwe boekje is inmiddels een rode draad in het leven van de leerlingen! Alle leerlingen waardeerden deze behoorlijk zware en spannende maar unieke expeditie door het leefgebied van deze zeer traditioneel levende mensen. Een bezoek aan de hoofdkapitein, een soort burgemeester, mocht niet ontbreken. We leerden er dat de heren gezagdragers van een stevige borrel houden –de meegebrachte fles Marienburg rum bevatte naar ik meen 90 procent alcohol- en dat hoofdkapitein Eduard een voorstander is van het ridicule maar dappere plan van Lanti, de Surinaamse overheid, om een weg aan te leggen langs deze slecht over de rivier te bereiken dorpen naar Brazilië. Dit onderwerp leende zich uiteraard prima voor een lesje over het gebied waarbij de Surinamerivier en haar stroomgebied en de Ladang/slash&burn-landbouw eveneens figureerden. Zaken uit de lesboeken maar dan “live”. En fraai was ons leslokaal: de leerlingen gezeten in het gras met uitzicht op de rivier en de groene muur aan de overkant, zo nu en dan een fors gemotoriseerde passerende korjaal en enkele Kankantri’s, de zeer grote en als heilig beschouwde bomen, aan de horizon. En de docent die een les geeft over het dierenleven en de aanpassingen aan de omstandigheden ter plekke of zoals gezegd ingaat op geografische aspecten. Tevens hebben de leerlingen bijna dagelijks enkele uren besteed aan schoolwerk, want er moest minstens één lesboek mee in de bagage. Geen straf zo op het grasveld, bij de rivier of op de veranda. En nooit te beroerd om het goede voorbeeld te geven hebben we de oever van ons landgoed volledig schoongemaakt door alle plasticafval (inderdaad, helaas ook hier) te verzamelen en op te ruimen. Onze gast Bigoen, een twintigjarige jongeman afkomstig uit de buurt maar buiten vakanties op internaat in Paramaribo, bleek een nuttige rol te vervullen als gids en vertaler en vond het prachtig om met enkele dames uit ons gezelschap te paraderen in Botopasi of Pikinslee, te voet of per korjaal! Het dierenleven was ruimschoots aanwezig. Naast de genoemde vogelspin leefde er op het terrein een min of meer tam bosvarken oftewel een pingo, een schorpioen die we een beetje te laat ontdekten, verrassend weinig muggen maar wel kleine mampieren, mieren, wat kakkerlakken en veel vogels, die vooral bij het krieken van de dag voor een zeer sfeervol concert zorgden. Geen honden en katten. Wel kippen voor het vlees en de eieren. Tegen het einde van het verblijf is er nog een boottocht naar de Tapawatra-vallen gemaakt en heeft de groep gewandeld naar de Ananasberg. En er is daarna in stijl afscheid genomen van de gastvrije Saramacaners: de leerlingen hebben een soort musical opgevoerd met als publiek een groot deel van de bevolking. Wel erg jammer en stijlloos: de gestolen pata’s (sportschoenen) van Froukje en camera van Martijn. De terugtocht was wederom een lange reis over de rivier, ietsje sneller want stroomafwaarts, gevolgd door de busreis terug naar de plek waar de Regina Maris inmiddels voor anker lag: Domburg.

RM: blogs suriname Posted on do 17 jan 2013 Blog regina maris 1 januari 2013 Nieuwjaarsdag en na een gezellige avond gisteren wordt het weer een drukke dag: vroeg op in elk geval. En waarom? Het is vandaag sportdag. Samen met Thomas stel ik de teams samen en maak die bekend. Drie teams met de leerlingen, aangevuld met onze gast Bigoen, Madelon en de nieuweling Richard. Rond 10.00 uur vertrekken we naar het sportveld van Pikinslee waar na kort overleg de eerste voetbalwedstrijd wordt gespeeld tussen ons team en Pikinslee 1. In de rust staan we met 2-0 achter. En in de 2e helft kan zelfs onze sterspeler Bigoen, keeper in het team dat nationaal kampioen is geweest, niet voorkomen dat we ondanks een prachtgoal vanaf de middenstip met 4-1 verliezen. De volgende wedstrijd tussen ons tweede team en Pikinslee 2 verloopt dusdanig dat we de tel in tegengoals al snel kwijtraken… Daarna komen zowel wij als de tegenstander, deze keer Botopasi, met gemengde teams het veld op. Erg bijzonder in het Saramacaanse gebied! Ook deze keer ging de winst aan ons voorbij, maar soms voelt verliezen net zo goed als winnen zullen we maar stellen. Een tropische stortbui later wordt de lunch aangevoerd. Erg lekker! En daarna door, nu met slagbal en damesteams. De muziek die wordt afgespeeld ondertussen zorgt ervoor dat er steeds meer gedanst en minder gesport wordt maar het ijs met de lokale bevolking wordt aardig gebroken. Hartelijke groeten uit de rimboe van sportverslaggever Joost.

Blog regina maris begin januari 2013 Vandaag stond ik om 7.30 op uit de hangmat, deed een omslagdoek aan en liep op slippers richting de veranda voor het ontbijt. De nog warme broodjes werden net afgeleverd door de plaatselijke bakker op de brommer. Na een lekker broodje met relatief oude kaas die half was gesmolten kregen we van Dick voor de laatste keer in Suriname de details rond het dagprogramma te horen. Daarna zwaaiden we Madelon, Bigoen en Dick uit die in een korjaal over de Surinamerivier terug naar Paramaribo gingen voor respectievelijk een dag, heel lang en een week rustig genieten van leven zonder de leerlingen. Daarna zijn we rustig van de omgeving genietend naar het huis van Joney gelopen. Het leek Tsjora en mij een leuk idee om een dagje in dezelfde kleding als de plaatselijke bevolking te lopen. Toen we dit plan aan Joney vertelden pakte ze gelijk een paar pangi’s (omslagdoeken) die we mochten lenen en we kregen ook een angisa om. Een angisa wordt eigenlijk alleen gedragen door getrouwde vrouwen, maar Joney zei dat die angisa er ook voor zorgt dat je pangi goed blijft zitten. Toen de rest van de meiden ook aan kwamen lopen kregen ze er ook allemaal eentje te leen. Zo liepen we met z’n allen naar het museum om daar kalebassen te gaan bewerken. We werden verwacht in een hutje vlakbij het museum. Al snel kwamen er een aantal vrouwen aangelopen met enorme bakken vol met geplukte kalebassen op hun hoofd. Vervolgens hebben we de kalebassen door de helft gezaagd, uitgehold, gekookt en allemaal een kalebassenkommetje versiert. Dit door er met een stukje glas vormpjes in te kerven. Helaas mochten we ze niet hebben: het museum gaat ze verkopen, ach, toch eigenlijk een heel goed doel. En komisch om te bedenken dat er straks Europese toeristen een typisch Saramacaans kommetje kopen, gemaakt door een meisje uit Amsterdam  ! Onderweg terug heb ik met Tsjora nog eventjes een mango voorraad bij elkaar geraapt, de grond ligt er namelijk vol mee! Dit schrijf ik terwijl ik op de veranda zit en naar de Surinamerivier kijk. Ik geloof het zelf eigenlijk nog niet helemaal… Groetjes van Francien!

TV Het jeugdjournaal van Suriname heeft de leerlingen geïnterviewd. Het komt vanavond daar op TV en vervolgens op het internet (www.jeugdjournaal.sr/ of via youtube). Suriname

De leerlingen hebben het goed gehad in de jungle. Het was vermoeiend en enerverend en soms nogal een cultuurshock. Het eten in de jungle moet je overdag vangen/plukken/oogsten. Als je dat niet hebt gedaan is er ’s avonds niets dan de noodvoorraad. En omdat er geen stroom is en dus geen koelkast, bestaat de noodvoorraad uit rijst en meel. Dat is dus wat eenzijdig. Gelukkig waren er mango’s in overvloed en werd er ook geregeld een vis gevangen. De dag terugreizen is wel erg zwaar geweest hebben we gehoord. Het reizen duurde lang en ze hadden te weinig eten meegenomen voor onderweg. Dat heeft nogal een aanslag gepleegd op de moraal.

Paramaribo In de stad zijn de leerlingen bij een school op bezoek geweest. Ze hebben verder weer een zelfreflectie gedaan. En Fort Zeelandia en de Nederlandse Ambassade mochten natuurlijk niet in het programma ontbreken!

RM: op weg naar Suriname (25/12) Posted on December 28, 2012 Weer onderweg, na een korte stop op een van de mooiste plekjes tot nu toe. Met mooie en emotionele indrukken achter ons latend zeilen we richting Suriname, weer even wennen om in ons wachtsysteem te komen, we zijn moe; zowel fysiek als geestelijk. Zoveel mogelijk proberen we bij te slapen, al hoewel dat erg lastig is met zo’n druk schema. Iedereen duikt dus ook vroeg zijn bed in, ondanks dat we eindelijk er achter kunnen komen wie nou die mysterieuze Lebowski nou is op het shirt van Mike (kapitein), gelukkig morgen de herhaling. In de nacht is het stil in de wacht, in kleine groepjes wordt er nog nagepraat over ”over de streep” en wat het allemaal in ons heeft los gemaakt. En hoe we daar mee om zullen gaan, en of we elkaar nu anders gaan zien en behandelen. Ik denk alleen maar ten goede. Maar wat we allemaal zeker weten is dat het een grote impact op de groep heeft gehad.Nu verder naar Suriname helaas niet helemaal bezeild, het lijkt best lekker te gaan zo door de nacht. Maar als we op de gps kijken valt het erg tegen. Dan maar de diesel fok (grapje: de motor) er bij zetten. Dan komen we tenminste op de geplande datum aan. Waar er weer een druk programma wacht, wat het programma daar precies is, is nu nog een beetje mysterieus… Wel weten we dat Hannah (de arts die vanaf Tenerife aan boord was) en ik daar van boord gaan als jullie in het oerwoud zitten. Ik vind het nog een rare gedachten om jullie straks te verlaten.. Ik zal jullie missen! Gr Eric (stuurman) PS met ondersteuning van Pieter!

RM: Horse Shoe Reef (22/12) Posted on December 25, 2012 Gisteren zijn we aangekomen op Horse Shoe Reef. Gelijk nadat we het anker hebben laten vallen, zijn we het water in gesprongen om te gaan zwemmen. Vandaag gingen we snorkelen bij het Horse Shoe Reef. De groep werd in tweeën gedeeld, het ene deel ging snorkelen en het andere ging alvast kerstversieringen maken en ophangen, want vandaag vieren we kerst aan boord! Wij gingen eerst onze enige echte plastic SAS-kerstboom versieren met slingers en opgeblazen waterballonnen. Voor de tv-openhaard hebben we de kleurrijke sokken van Linus en de Barbapapa-sokken van Bart opgehangen. Overal aan de muur hangen papieren kerstbomen en sterren en we hebben een kerstslinger opgehangen. Na anderhalf uur werden we met het bijbootje opgehaald om naar het rif gebracht te worden. Nadat we met onze duikbril op en onze flippers aan in het helderblauwe water waren gesprongen zagen we allemaal soorten vissen in alle kleuren en maten door het bruine koraal zwemmen. Samen met Sweder en Thomas zijn we naar de rand van het rif gezwommen, als je ooit de film Finding Nemo hebt gezien kun je je voorstellen hoe dat er ongeveer uit zag. Jammer genoeg hebben we geen anemonen en dus ook geen clownvisjes gezien, maar wel hebben we inktvisjes, slangen en een haai gezien! Toen we eindelijk uitgekeken waren, hoewel we betwijfelen of dat op die plek wel mogelijk is, gingen we terug naar de boot voor de lunch met toepasselijke reggae-kerstmuziek en krentenbrood. Tijdens de lunch kwam het leuke nieuws dat we die middag zonder docenten en crew met z’n allen drie uur op een onbewoond eiland mochten doorbrengen, iets wat we helemaal niet erg vonden! We kwamen aan op een strand, maar hier waren mensen aan het barbecueën dus zijn we naar de andere kant van het eiland gelopen. Hier troffen we een strandje aan met hagelwit zand, perfecte palmbomen en een zee in wel tien verschillende soorten blauw. We knuffelden de perfecte palmbomen en haalden er gelijk wat kokosnoten uit om op te drinken. Toen we onze handdoeken gedropt hadden, hebben we genoten van het strand en het prachtige uitzicht op andere eilandjes met net zulke stranden. Ook hebben we de scène van Pirates of the Caribbean nagespeeld waarin captain Jack Sparrow op het strand wordt achtervolgd door een indianenstam. Voordat we het wisten was het alweer tijd om terug te gaan naar de Regina Maris en nu zitten we hier met het liedje Flappie van Youp van t’ Hek onze blog te typen, en te wachten op het kerstdiner dat vanavond wordt bereid en geserveerd door de docenten en crew. Vandaag was echt een superleuke dag en een beter kerstcadeau hadden we ons niet kunnen wensen. Vrolijk kerstfeest! Mignon en Kjell.

RM: Indian River, Dominica (18/12) Posted on December 22, 2012 Vandaag op het programma: een boottocht over de enige bevaarbare rivier van Dominica door het oerwoud, een autorit richting de indianen en ’s avonds eten bij Hans en Lise, waarover in het volgende blog meer. De boottocht over de Indian River was een belevenis zoals ik die voor het laatst in de Fata Morgana van de Efteling heb meegemaakt. En dan bedoel ik zowel het als sardientjes in een blik opgepropt in een bootje zitten als het magnifieke uitzicht dat voortdurend verandert en telkens nieuwe verrassingen biedt. De overdaad aan flora en fauna is overweldigend. Bomen die in symbiose samenlevend met elkaar vergroeid zijn, krabben die verveeld de honderdeenentwintigste boot van die week voorbij zien komen en alle planten die je van thuis kent maar dan veertig keer zo groot. De camera’s hadden moeite om alles te registreren. Na de boottocht met tussenstop in een oerwoudcafé hebben we onze toeristische tocht over het eiland voortgezet in een drietal bussen waarmee we de rest van de middag zijn rondgereden, om de tien minuten onderbroken door een korte of lange stop waarin onze gidsen ons lokale planten, kruiden of andere producten lieten zien, ruiken en/of proeven. Waar de vorige twee excursies veel lichamelijke inspanningen vereisten werden we vandaag als typische cruiseschiptoeristen vervoerd langs typische toeristenspots. Ik vraag me overigens af wat nu vermoeiender is. Zo mooi als onze ontmoeting met de Rastafamilie was zo tegenvallend was het contact met de indianen. Beter gezegd: dat was er niet. We zijn drie (kan ook vier of vijf geweest zijn) keer gestopt bij souvenirkraampjes waar zij hun huisvlijtproducten aan de man (lees toerist) brengen en daar bleef het bij. Viel dan echt zo tegen? Nee! We hebben een mooie indruk gekregen van de pracht het eiland, we hebben plekken gezien waar scenes van Pirates of the Caribbean zijn opgenomen (juist omdat het eiland zo mooi is), we hebben kokosnoten gekraakt en gegeten en verder mango, passievrucht, breadfruit, mandarijnen, suikerriet, sterfruit, cacaobonen, chocola van 100% cacao, cassavebrood, spicy chicken, smoked pork, koffiebonen, guave, grapefruit, kaneelschors en –blad, citroenblad en mint geproefd. En bijna allemaal vers geplukt, zo langs de weg. Wat een rijkdom! Peter

RM: vrije tijd (17/12) Posted on December 22, 2012 Eindelijk even wat vrije tijd op Dominica. Na twee goedgevulde dagen met prachtige trektochten en een heel mooie ontmoeting met Rasta’s zijn er dan nu een paar uurtjes om Roseau een beetje te leren kennen en op souvenirjacht te gaan. Maurice gebruikt deze ochtend om de markt leeg te kopen en zodoende de groente- en fruitvoorraad weer aan te vullen. De steeds leger wordende koeling wordt straks weer gevuld en dus is dit het moment om hem eens helemaal leeg te maken, te poetsen en opnieuw in te richten, een taak waarvan Marly en ik ons met verve hebben gekweten. De keukendienst eiste immers ook haar recht op vrije tijd aan wal op. Nadat er in Roseau geen ananas meer te vinden, de zoektocht naar eieren gestaakt en de hele club weer aan boord was hebben we het anker gelicht voor een ontspannen middagje varen naar het andere eind van het eiland. Geen school, fantastisch weer, rustige zee, kortom een echte zondag. En dat op maandag. Aangekomen bij Portsmouth hebben we het zondaggevoel compleet gemaakt met zwemmen en een ontspannen avondje aan boord in een mooie baai met uitzicht op groen begroeide bergen en palmen op het strand. Benieuwd naar de geplande excursie van morgen met een bezoek aan de oorspronkelijke bewoners van Dominca, de Caribs zijn we gaan slapen.

RM: Blog 16/12/12 Hoewel iedere dag uniek is aan boord van SaS, steken sommige gebeurtenissen met kop en schouder boven alles wat we tot nu toe mee gemaakt hebben, uit. Vandaag en gisteren. Terwijl Maurice en Mike van de bakker terug kwamen, waren wij nog bezig de vermoeidheid van de vorige dag uit onze ogen te wrijven. Helaas leidt dat al snel tot luiheid bij sommigen, een probleem dat wel vaker voorkomt en waarover met ernst tijdens de leerlingenvergadering is gesproken: de een doet meer dan de ander en dat is duidelijk niet de bedoeling. Ook over andere zaken als niet het kluivernet in op een schooldag en eens in de 4 dagen douchen wekt vaak onenigheid op. Maar ja, zo heb je dat als je met z’n 42-en op een schip zit. Maar toen wij de 150 stokbroden zagen die waren ingekocht, beseften wij dat er geen tijd was voor gisteren en werd er op grote schaal brood gegeten en klaargemaakt voor de middag. Twee uur in de bus zitten en om het half uur stopte de chauffeur om tropische vruchten of een typisch product te pakken. ‘Ook dat is School at sea’ wat Kimmo vaak zegt, zou erg gepast zijn in deze situatie, want niemand had enig idee van wat we die dag zouden doen. Maar kikken dat het was! In zowat de mooiste omgeving ter wereld liepen wij daar op teenslippers in een sterke rivier te klimmen tussen de rotsen. Watervalletje, gladde stenen, diepe en ondiepe stukken: elke bocht was uniek. En na 2 uur kwamen we ineens bij een werkelijk magnifiek mooie, 40 meter hoge, brede, waterval die van de enorme rotsblokken afviel waar we al de hele tijd tussendoor liepen. Dat was het. Het einde van de tocht. Met zijn allen zwommen wij er zo snel mogelijk naar toe. Foto’s en filmpje van onze waterdichte camera’s kunnen bij lange na niet uitdrukken hoe wonderschoon de plek was waar wij met de grootste pret en ongeloof in waren gestort. Klimmend tegen een rots en dan bijna 10 meter ervan af springen. Ook dat is School at Sea. Bij terugkomst genietend van typisch rasta-eten dat speciaal door de Rastafarians was klaargemaakt. Bart wilde even proberen hoe heet die bijna onzichtbaar kleine pepers waren. Nou ja… uh heet! Waar wij rode ogen, neus en mond van kregen vinden ze daar doodgewoon. Vervolgens werden de van tevoren 4 groepen SaS’ers aan 4 rasta’s gekoppeld. De onderwerpen geloof & blowen, eten, spelletjes & sport werden besproken om te leren hoe het leven van Rasta’s in elkaar zit. Hun uitgangspunt is: natuur en al het andere leven zijn één . Ze leven bijna letterlijk van de natuur, maar zijn zeker niet een afgezonderd volk, want communicatie met de buitenwereld is er. Zo’n gesprek heb je maar een keer in je leven. Ook dat is…

Deel 2:

RM: vaste land! (15/12) Posted on December 20, 2012

Vandaag was de dag dat velen van ons weer voor het eerst in 3 weken van boord af mochten. Want ook al waren we gisteren aangekomen moesten we aan boord blijven omdat we aan het ankeren zijn. Vandaag was ook de dag dat we naar de Boiling Lake zouden gaan!!! Eerst werden we met busjes naar het begin van het National Park gebracht. Toen begon de wandeling door de jungle, deze was adembenemend mooi en indrukwekkend met alle grote bomen en mooie jungle geluiden. Om bij de Boiling Lake te komen moesten we over de top van een berg en dan via een steile afdaling langs een kokende zwavelrivier weer naar beneden en dan richting het laatste stuk naar het Boiling Lake. Toen we hoger op bij ons eerste deel van de reis kwamen werden de bomen kleiner en konden we genieten van een fantastisch uitzicht over de mooie bomenvalleien van Dominica. Eenmaal op de top rustten we even uit en dronken we vruchtensapjes. Op onze weg naar beneden via de kokende zwavelrivier kregen we van onze gids Octavio allemaal een lekker zwavelmaskertje en een in een geiser gekookt eitje. Daarna liepen we een nog niet erg steil stuk maar bezaaid met zwavelriviertjes en tropisch regenwoud richting de attractie. Eenmaal daar aangekomen kwamen we erachter dat de Boiling Lake een meer was in een soort van krater wat kookte maar je zag het het grootste gedeelte van de tijd niet door de zwaveldampen die er vanaf kwamen. Maar niemand lette echt op het meer want we hadden nog veel mooiere dingen gezien onderweg en hadden zin in een lekkere lunch. Toen we weer uitgepraat waren, het matrozenboekje hadden gebruikt voor een opdracht en volle buikjes hadden gingen we weer op weg naar de busjes via dezelfde weg terug. Maar de gidsen hadden ons beloofd dat we op de terugweg in de warme meertjes onder de zwavelwatervallen mochten zwemmen en dus daar heeft een groot deel hartelijk gebruik van gemaakt en het was een heerlijke en unieke ervaring!! Toen weer via dezelfde weg over de berg waar sommigen van ons nog (zelfs Dick) lekker aan een liaan gingen slingeren. Weer terug bij het beginpunt gingen we doen waar iedereen op stond te wachten: we mochten zwemmen in een rivier waar een scène uit Pirates of the Caribbean 2 was opgenomen. De rivier ging door een soort grot en kwam uit bij een hele mooie waterval en was supermooi. Toen weer terug in de busjes en richting de boot dan maar. Halverwege de weg kwam ons busje langs een parkje in kerstthema en kwamen wij tot de ontdekking dat het al bijna Kerstmis is, terwijl wij hier in onze zwemkleding lopen!!! Met het laatste licht in het bijbootje naar de Regina Maris en daar sloten we de dag af met wederom een heerlijke barbecue. Oftewel een geweldige dag die tenminste ik niet snel meer zal vergeten. Groetjes van Joost

RM: Scheepsovername (14/12) Posted on December 20, 2012

Na lange tijd bijna elke dag in hetzelfde ritme te hebben gezeten, was vandaag de langverwachte scheepsovername eindelijk daar! Na dagenlang overleg tussen de docenten en bemanning, was de uiteindelijke toedeling van de kapitein, stuurmannen, bootsmannen, machinisten, scheepskoks en scheepsarts bekend. Vanochtend om 7 uur begon het dan eindelijk. De wachtleiders kregen vrij en voor 24 uur is er geen schooldag, maar worden er dubbele wachten gelopen, dus zijn er zo’n 7 leerlingen per wacht. Normaal gesproken wordt het schip bijna altijd gestuurd door de leerlingen en staat de wachtleider er alleen om ons te corrigeren of dingen te leren. Maar bij de wachtovername waren er ‘s nachts geen begeleiders op de voorgrond bij, dat was best raar: een stelletje leerlingen van 15,16 of 17 jaar oud met zo’n grote boot in handen! Er zou van alles fout kunnen gaan (waar we niet van uit gingen natuurlijk). In de ochtend moest er gelijk gegijpt worden om er voor te zorgen dat we in Dominica aan zouden komen in plaats van Sint Maarten. Het gijpen verliep wat minder soepel dan normaal, maar iedereen heeft het ruim overleeft                          . Aan het eind van de middag zat er ook nog een vis aan de lijn, deze keer was het een barracuda. Jammer genoeg zaten er wel parasieten in de vis dus hij kon alleen gebruikt worden als aas voor de volgende vis. En ja hoor het werkte erg goed, we hadden al heel snel een volgende vis aan de lijn. We hebben de vis klaargemaakt en opgegeten toen we in de baai aankwamen op Dominica. Groeten Annemijn en Reinoud

RM: de SaS-lessen (13/12) Posted on December 16, 2012

Vandaag ga ik jullie wat vertellen over de extra lesjes die de docenten ons geven na schooltijd of tijdens schooltijd. Elke dag om 7 uur hebben we van Peter Astronavigatie. Hij legt hierin van alles uit over het heelal, de sterren, ons zonnestelsel en waarom wij de sterren zien zoals we ze nu zien. Deze lessen zijn vaak buiten tenzij er een computer voor nodig is of als het regent (wat het de laatste dagen nogal vaak doet). De lessen zijn erg leuk bijna iedereen volgt deze lessen. Dan heb je nog de korte lesjes die Dick af en toe geeft over een onderwerp waar we mee te maken krijgen. Tijdens de lesdagen is dit in de vorm van een vraagstuk, welke hij dan samen met de leerlingen behandelt. En ‘s avonds in de vorm van een presentatie over ‘the next port of call’ met wat interessante info daarover. Vanmiddag gaf Mike (de kapitein) ook een les over de basis van navigeren. En natuurlijk krijgen we elke dag Spaanse les verdeelt in drie groepen. Dit was wat over de lessen van de docenten die ons daarnaast natuurlijk ook nog begeleiden bij het dagelijkse schoolwerk. Hartelijke groetjes van Joost!

RM: alfabet-opdracht NL (12/12) Posted on December 15, 2012

Er was eens een jongen op het Erasmiaans. Fabelachtig vertrok hij. Gelovend in kennis en de zee. Hij voer over de Noordzee en de Golf van Biskaje, op weg naar Tenerife. In 2 dagen beklom hij daar de Teide, de hoogste berg van Spanje. Jan, zijn neefje en goede vriend, was daar jammer genoeg niet bij. Knappe prestatie en trots dat hij daarop was! Lang heeft hij zich op de berg namelijk heel erg slecht gevoeld. Maanden blijft hij weg van huis, weg van zijn ouders, familie en vrienden. Nu heeft hij het in ieder geval erg goed, op dat mooie, 48 meter lange schip. Over 4,5 maand is hij alweer terug, terug in Nederland, bij zijn ouders, familie en vrienden. Pieter Labaar heet die jongen trouwens. Quiche is de hartige taart die hij bij de tussenstop in Cherbourg veel heeft gegeten. Rondom de boot ligt nu alleen maar water, de Atlantische Oceaan. Snoepen komt er niet van op dat schip. Tanken, elke dag weer, eerst brood, dan warm, dan weer brood, dag in dag uit. Uiteraard is hij, ondanks het gezonde eten, ook zeeziek geweest. Varend kotste hij overboord. Want de zee was erg onrustig daar in het Nauw van Calais, daar met een hele harde tegenwind. Xenofoben zijn daar niet aan boord, want ze gaan bij vreemde volkeren op bezoek. Yoghurt wordt door de scheepskok zelf gemaakt. Zeilen naar de Carieb, dat is pas een avontuur! Als hij dan weer thuis is, dan is hij volwassen! Begrijpen doet hij dan veel sneller, maar zich dingen afvragen ook. Culturen waarover hij gaat leren, tjonge jonge! Daarvoor eerst nog even drie dagen naar Dominica varen. Pieter

RM: grote schoonmaak (9/12) Posted on December 13, 2012

Ik werd wakker in een kleffe warme hut, dit betekende natuurlijk dat het eindelijk weer regende. Veel mensen kregen door de regen spontaan het idee om lekker buiten te douchen, het dek was ook meteen schoon en dat was goed want we hadden de grote schoonmaak en daarbij hoort ook het dek schrobben.

We zijn al meer dan twee weken aan het varen en iedereen begint een beetje duf te worden want het enige wat we zien is water….water, water, water. Ook de schommeling is toch een beetje slaapwekkend, al helemaal als dit gewoon 24/7 doorgaat. Ja we worden gewoon een beetje slaperig BEHALVE VANDAAG, want er waren schepen in de buurt! Wij passeerden de Johan Smidt (ex Eendracht), deze boot lag in Tenerife vlak naast ons en doet ongeveer hetzelfde programma als wij doen, maar dan Duits.

Ook hebben we een grote vis gevangen, hij was bijna een meter lang. In plaats van dat we hem meteen opaten zoals gebruikelijk gooiden wij hem in de vriezer, dit deden wij omdat we dan op Dominica een dikke vis BBQ kunnen houden met alle vis die we zelf hebben gevangen.

RM: laatste keer shampoo-en (8/12) Posted on December 12, 2012

Ik heb vandaag weinig gedaan. Behalve dan, voor het laatst me ingezeept tegen luizen, gewerkt aan school, gegeten, gedronken en het normale gebeuren. Ik ben vandaag door het ontbijt heen geslapen, mensen zeiden dat ik te vast sliep om me wakker te maken. Dus ik begon hongerig en nog steeds moe aan de schooldag. Om 12 uur moesten we, zoals eerder vermeldt, ons voor het laatst inzepen tegen luizen, volgens mij zit er nog steeds shampoo in mijn haar. Meteen na het geshampoo gingen we eten, aardappels, of aardappelen met groenteprut en vlees, iets van varken ofzo. Na het eten heb ik nog aan school gewerkt tot 6 uur, daarna heb ik mijn sailmail geschreven en was er een veiling, zoals gewoonlijk was Martijn weer wat dingen kwijt en Bart kocht alles. Vandaag mogen de spullen weer uit de luizenzakken. Das mooi want mijn handdoek zit in de luizenzak en ik mag douchen. Dat was het dan weer voor vandaag, Claus is next! Jori

RM: English day (7/12) Posted on December 10, 2012

It’s Friday the 7th of December and we’ve been at sea for exactly two weeks now. Today was a day like any other on the Regina Maris, except for one little detail… It’s English speaking day! Well technically it has only started a few minutes ago, but anyhow. The Ship’s council, and of course the rest of the crew have decided that we’ll have a day like this every two weeks, and if it goes well once a week. As for the sailing, we had a few problems. The wind, basically dropped to zero and we were forced to turn on the engine (the first time since we left Tenerife). All the waves disappeared and the sea was transformed into a giant mirror. Which was incredibly stunning to look at. For me, this was a great opportunity, because I am part of a research group (for NIOZ) that needs to take water samples, in order to see the type and amount of plankton that lives here. After we were done with the researching and stuff, we discovered that the barrel (in which we would filter the sea water), made a great bathtub and Martijn couldn’t help himself from jumping into it. And of course he had to do it, it was bloody 35 °C. Those infected with head lice also got a refreshing shower on deck. I couldn’t join the party, as I am part of the small group of people that haven’t been infected (yet…). Greetings from the Regina Maris! Justin

RM: (Rijke?)luiskindjes (6/12) Posted on December 9, 2012

Vandaag begonnen we een gewone warme winterdag op de Regina Maris. Nog een beetje doezelig van het sinterklaasavondje begon ik aan mijn huiswerk. Tot de bel werd geluid. We verzamelden ons op het middendek, benieuwd naar wat er komen ging. Onze scheepsarts Hannah vertelde dat Sinterklaas nòg een cadeautje bij ons had achter gelaten. Luizen. Alleen al door het horen over die kriebelbeestjes begon iedereen spontaan te krabben. Dus er kwam een grote borstelparty op het middendek. Alle luizenkammetjes en net opgedroogde wc-rollen kwamen tevoorschijn. De kammers hebben geweldig werk geleverd door iedereen te onderzoeken. Alle meiden dragen nu strakke knotjes of vlechten, en Maurice, de kok, heeft uit angst ook zijn laatste millimetertje haar er af geschoren. Ik slaap in één van de weinige luisvrije kamers, dus daar heb ik veel geluk mee. Nadat iedereen gecontroleerd was mochten de besmette mensen in zwemkleding aan dek komen voor een grote shower. Die luizenshampoo is net gel, je kan er geweldige punkkapsels en konijnenoortjes mee maken. Ik was blij dat ik geen luizen had, maar ik had best mee willen doen met het douchen aan dek, want het is hier 32 graden. Aan het eind van de middag kwamen er een heleboel dolfijnen, als afleiding voor het krabben. Ons luizenverhaal wordt vast vervolgd… Groetjes, Froukje

RM: De vrije zondag (2/12) Posted on December 5, 2012

Het is weer zover, de vrije zondag. De dag begon vandaag met een heerlijk ontbijt, eieren met spek en worstjes gemaakt door Dick. Iedereen was daar erg blij mee en genoot van het lekkere weer. Na het eten was iedereen druk bezig met gedichten schrijven want het sinterklaasfeest nadert al snel. Natuurlijk hebben we ook grote schoonmaak gehad want dat hoort er op zondag ook bij. Toen de boot van top tot teen schoon was gemaakt was iedereen weer boven op het dek. Er waren heel wat vliegende vissen te zien wat een erg leuk gezicht was. ’s Middags had de wacht van 12.oo tot 16.00 weer twee vissen aan de haak geslagen waarvan er een helaas is ontsnapt. De andere was ongeveer 40 cm lang en werd al snel in mootjes gehakt door Bart. Hierna is Yori geknipt op het middendek door kapper Tsjora en Francien. Het kapsel was erg goed gelukt en zelfs Peter vond het mooi en meldde zich ook aan voor een knip beurt. Dit moest met de tondeuse gebeuren wat in het begin best lastig ging. Francien haakte al snel af maar Tsjora maakte er een mooi kapseltje van, ism Martijn. Ik vond het een geslaagde dag, lekker 8 knopen varen en een lekker zonnetje. Liefs Divi

RM: opgescheept zitten (1/12) Posted on December 4, 2012

Vandaag begon weer als elke andere schooldag, half 8 ontbijten, 8 uur boekjes uit de kast. En dan lekker werken tot 1 uur, dan begint de lunch. De keukenploeg had weer eens wat lekkers in petto; couscous. Elke dag weet ons, uit drie mensen bestaande, keukenteam het weer voor elkaar te krijgen. Vandaag kwamen onze chefs met het idee om Maurice, onze scheepskok, te bedanken door hele lekkere pannenkoeken te bakken. Vanavond geen warme maaltijd, maar ook het zelfgemaakte brood is overheerlijk. Terug naar het begin; na de lunch konden we weer, met een met couscous gevulde maag, aan de slag. Het werken was vandaag wat lastiger dan gewoonlijk, aangezien we constant in aanraking kwamen met het feit dat er hele zwermen vliegende vissen om de boot heen zwommen. Vandaag was ook de dag dat ik me bedacht dat we al meer dan een maand met elkaar “opgescheept” zitten, nog steeds geen ernstige conflicten hebben gehad, zoveel hebben geleerd, bijna alles zelf doen, en bijna iedereen het erg goed met elkaar kan vinden. Vanavond is er weer filmavond, leuk met z’n allen The Fight Club kijken en aan de buis gekluisterd zitten. Ook de veiling vindt vanavond plaats, Eric komt net binnen lopen met een overvolle krat spullen die geveild gaan worden. Als het goed is heeft vandaag iedereen bedacht wanneer we, op de minuut precies, in Dominica aankomen. Degene die uiteindelijk het dichtst bij zit, tja, die wint een tot nog toe onbekende prijs. Nu ga ik toch maar eens aan m’n sailmail en aan m’n gedicht voor Sinterklaas beginnen. Pieter

RM: Beet! (28/11) Posted on December 1, 2012

‘We hebben beet, we hebben beet!’ werd door de salon geroepen. Alsof hun leven ervan af hing kwamen sommigen naar buiten gestormd. ‘Waar is de vis, waar is-ie?’ Al helemaal enthousiast over deze ene vis, waren sommigen helemaal in extase toen bleek dat allebei de vislijnen een vis eraan hadden hangen. Net nu we ’s middags tonijn op het menu hadden staan, zaten er twee prachtvissen achter onze boot te spartelen. Nu nog binnenhalen, natuurlijk! Terwijl we ervoor zorgde dat er spanning op de vislijn bleef staan, werd de lijn steeds verder naar achteren doorgegeven. Aan beide kanten werd hard gewerkt en met veel precisie en zorgvuldigheid werden de vissen binnengehaald. Maar in het heetst van de strijd hebben we helaas een vis verloren. Spartelend en vechtend voor zijn leven is hij toch van de haak afgekomen. De andere vis echter was na een mooie slinger van Eric prachtig binnengehaald, waarna Robin er meteen opsprong om hem ook op het schip te houden. Ervaren werd een aantal keer het mes in de vis geplaatst om zijn lijdensweg zo snel mogelijk te beëindigen. Hoewel het bloed uit alle delen van zijn kop droop, bleef hij bijzonder lang in leven, totdat hij uiteindelijk zijn laatste adem uitblies (of hoe vissen dat ook doen) en zijn mooie gele kleur veranderde in grauw grijs. Vervolgens werd de vis schoongemaakt, ingewanden eruit en hop overboord, kop eraf en daarna werd de rest van de vis gefileerd. Toen moest er helaas verder worden gegaan met de wacht, wat natuurlijk ook heel leuk was maar niks vergeleken met de spanning en sensatie van de gevangen vis (op de klim naar de ra van de breefok na misschien). Na ook nog een beetje afval schoonmaken en knippen, opdat we het afval zo klein mogelijk op kunnen bergen en het niet al te erg gaat stinken, gaan we straks lekker genieten van de zelf gevangen vis! Xxx Sophie

_________

deel 1:

wo 28 nov 2012, 10:53

Een dag op de Regina Maris hoe ziet dat er eigenlijk uit. Je staat ’s ochtends op. Niet zo heel erg speciaal. Maar dan het ontbijt: je kan het ook zien als ochtendgymnastiek met eten. Je begint met een poging om de tafel te bereiken waar yoghurt op staat. Na een paar pogingen lukt dat. Je botst een paar keer tegen iemand op, je komt is een keer iets van een muur tegen maar dan ben je er ook. Dan de yoghurt. Die is nog net niet zo dun als melk is maar veel scheelt het niet. Maurice (kok) kan erg lekker koken maar yoghurt maken moet hij nog even leren. Maar goed dan zit je en kan je gaan ontbijten. Tijdens het eten heb je nog een belangrijke bezigheid namelijk: bij houden wie vaker valt. De pot chocopasta of de mensen die rond lopen, vanochtend was de stand 3-2 voor ons! Dan een begin maken aan je schoolwerk. Behalve dat ze nog anti-slip wiskunde boeken moeten uit vinden gaat dat wel redelijk. Achja soms vallen en wat boeken/mensen van de bank af maar daar is mee te leven. Dan de lunch. Deze valt (nee, juist niet) mee vergeleken met het ontbijt want er staat niet allemaal beleg op tafel. Dan zijn er nog alleen maar mensen die het eten rond brengen en af en toe hun evenwicht verliezen. Als we dan klaar zijn gaat de school weer open. Dus beginnen de nederlands/engels/wiskunde lessen weer. Rond een uur of 6 gaat de school dicht. Dan hebben we nog 2 uur voor het eten. Die kan je zelf invullen. Vaak houdt dat in slapen of een beetje computeren. Dan het avondeten. Dat is iets anders dan bij jullie thuis. Wij eten tussen de middag warm en in de ochtend en in de avond brood. Dus ’s avonds kunnen we weer potten pindakaas en pakken hagelslag op vangen en genieten van vers gebakken brood. Dan is om 20 uur de dag wissel. Dan gaat de schoolgroep van die dag over in de wachtgroep en andersom. De mensen die dan wacht hebben gaan naar buiten en de anderen gaan slapen. Wat hier voor sommige best lastig is in een bewegend bed. Maar goed de volgende ochtend begint het weer overnieuw. Zo ziet het ritme van de Regina Maris eruit. Het ritme van de oceaan. Robin J stop

RM: zeeziek (24-11) Posted on November 27, 2012

Als ik zeeziek in bed lig vraag ik me vaak af waarom ik mee doe aan School at Sea. Wanneer je ziek bent krijgen veel dingen snel een negatief randje. Dan denk ik veel aan mijn familie en herinner ik me hoe het was om vroeger thuis ziek te zijn. Op dat soort momenten wou ik dat ik bij ze kon zijn. Lekker op de bank liggen tv kijken en de warmte voelen van mensen om je heen die van je houden.
Nu lijkt het een beetje alsof het hier aan boord vreselijk is, maar dat is het zeker niet. Als je ziek in bed ligt merk je namelijk ook een paar hele mooie dingen. Ten eerste merk je hoe geweldig de groep is, we zijn met stuk-voor-stuk fantastische mensen. De bemanning, de leraren en natuurlijk mijn medeleerlingen. Wie zijn een grote familie. Wanneer je niet in staat bent om iets te doen doordat je bijvoorbeeld zeeziek bent, zijn er altijd wel mensen die zonder dat je het hoeft te vragen jouw taak overnemen. Of iemand die spontaan jouw was binnenhaalt omdat het anders de veilingbak in gaat. Soms zou ik graag thuis willen zijn, maar eigenlijk is er geen andere plek op aarde waar ik liever zou willen zijn dan hier op de Regina Maris. Het is een beetje cliché, maar het is wel zo.
Voor iedereen thuis die bezorgd is om iemand hier aan boord. Dat is helemaal niet nodig. Zoals ik al zei hebben we een geweldige groep, en we kunnen heel goed voor elkaar zorgen. Missen mag natuurlijk wel, maar daar word je zo verdrietig van.
Hartelijke groeten van de Regina Maris.
Fair winds and following seas.
Jori.

RM: vertrek (23-11) Posted on November 26, 2012

Na bijna een week aan land te hebben gelegen zijn we eindelijk vertrokken. Maar voor het vertrek hebben we niet alleen afscheid moeten nemen van onze kapitein, maar ook van onze biologie docent Bert. Bert vond het om medische redenen niet verstandig om de oversteek te maken. We hopen dat niet alleen Martin maar ook Bert binnenkort weer terug komt. Samen met de kamerwissels is er ook een nieuw wachtsysteem gekomen. Waarbij we de ene dag school hebben en de andere dag wachtlopen in vier uurs wachten met vijf leerlingen per wacht. Voor de rest is nog niemand zeeziek geworden en zijn de eerste lessen al aan boord gegeven. Ook met Wessel, de kanarie, gaat het steeds beter en hij of zij begint te wennen aan het leven op zee. Er komt weer langzaam ritme in ons leven en we gaan gewoon de oceaan oversteken!
Stephan en Gemma

RM: drukte (22-11) Posted on November 25, 2012

Tenerife, in de marina, een drukte van belang! Een vrachtwagentje ter bevoorrading staat op de kade. In de stuurhut vindt onderwijl de overdracht tussen de vertrekkende en aankomende kapitein plaats, evenals de overdracht tussen de vertrekkende machinist en de nieuwe stuurman. Die deze keer een vrouw is. Bert herstelt van een vervelend virus welke hij waarschijnlijk ergens op El Teide heeft opgelopen. Mieke is met een beugelschadegeval op stap. Madelon haalt voor het laatst informatie van de scholen uit de mail. Peter heeft de uitgevallen server weer in de lucht geholpen. De leerlingen hebben over hun doelen nagedacht, ruimen hun hut waar ze vanaf 21 oktober in leven op en zitten in spanning, want de NIEUWE HUTINDELING wordt bekendgemaakt… Spannend…

RM: afscheid Posted on November 24, 2012

Vandaag was het weer een druk dagje. We hadden zoals elke dag half 8 ontbijt. Omdat Monique er vandaag voor het laatst was hebben we in de ochtend om de beurt onze doelen met Monique besproken. Er zijn een paar groepen naar een wifispot geweest om de laatste dingen met school te regelen. Een enorme berg PTA’s en studiewijzers is het goedbedoelde gevolg. Net voor de lunch hebben we afscheid genomen van Lammie, onze kapitein. Gelukkig heeft ‘mama’ Lammert een mooi filmpje van ons als aandenken. Gisteren hebben Joni en ik namelijk een filmpje met allemaal leuke beelden gemonteerd. Ze werden er zelfs emotioneel van. Na de lunch kwam er nieuw eten binnen. Dit keer was het een stuk minder dan de vorige keer. We hebben het vrij snel ingepakt in de banken.

Wessel is terug! Gisteren voor we uitwisseling hadden met de Spaanse school kregen we de opdracht om over de Spaanse markt te lopen en daar iemand te interviewen en voor je groepje wat fruit te halen. Er was een groep die langs een dierenwinkel is gelopen en op het geweldige (?) idee is gekomen om een parkiet te kopen. Aangezien we niet zeker wisten of dit wel mocht hebben we het na terugkomst van de Spaanse school aan onze nieuwe kapitein gevraagd. Vandaag na meerdere pogingen van Francien is het ons gelukt! Wij hebben vanaf vandaag een bootparkiet genaamd Wessel. Hoewel Wessel niet echt makkelijk eet is hij wel blij met zijn nieuwe huis.
Na het schoonmaken van alle kamers voor de kamerwissel zijn er nog spelletjes gespeeld en sommigen hebben nog wat aan school of planningen gewerkt. Vanavond na het eten hebben we kamerwissel. Iedereen is wel benieuwd naar de nieuwe kamers en dus ook nieuwe wachtgroepen en bijbehorende wachttijden.

Morgen vertrekken we weer en zijn we dus voor de komende weken weer op zee.
Liefs Emmeline.

RM: leven in Tenerife (20-11) Posted on November 23, 2012

Zon, zee en strand. Zo hoort het leven in Tenerife. En zo pakten we het ook aan vandaag! De planningen voor school waren nog niet helemaal af, maar de hemel was zo helderblauw dat niemand er over twijfelde om een pauze te nemen en eens lekker te genieten van de zon. Met een goedkope bus gingen we met z’n allen naar het strand iets ten noorden van Santa Cruz. Wat we zagen toen we uitstapten was een prachtig wit gespoten strand met echte geplante palmbomen, waarvan we de kokosnoten zo zouden kunnen plukken. Het wit geverfde zand voelde heerlijk aan onze blote voeten. Om ons heen rezen bergen, waarschijnlijk gemaakt van papier maché. Het heldere water was prachtig blauwgroen alsof er kleurstof in was gegoten en voelde warm en koud tegelijkertijd aan. Vissersbootjes lagen voor de idyllische kust. Te mooi om waar te zijn! Toch was het waar, en het was puur genieten.
Op onze handdoeken lagen we bruin te bakken in het Canarische zonnetje. Maar het bleef niet bij relaxen. Want zelfs op het strand is het nooit te gek voor de Workout of the Day. Tussen alle strandgangers stonden wij te springen en te rollen. Spanjaarden konden hun lach niet inhouden om onze spontane actie.
Sweder probeerde de welverdiende vrije middag op het stand van Maurice de cocinairo te verpesten. Maar dat liet hij niet gebeuren. Hij nam Sweder op zijn nek en liep rechtstreeks op z’n Nike AirMax de zee in, waar hij Sweder met handdoek en al twintig meter verder weg het water in slingerde. Zo, daar zijn we van af…
Thomas

RM: bericht van de scheepskok (19-11) Posted on November 21, 2012

Mijn naam is Maurice en ik ben de scheepskok van de Regina Maris. Mijn taak aan boord is het begeleiden van de leerlingen in de kombuis, want zo heet onze “keuken”. Elke dag krijg ik acht handjes oftewel vier leerlingen met wie ik de hele dag het eten aan boord verzorg. ‘s Morgens maken de kids zelf het ontbijt klaar met in de haven brood van de plaatselijke bakker, maar op zee wordt er zelf brood gebakken! Aan boord hebben we 750 kilo meel en we bakken per dag ongeveer 20 (!) broden in alle soorten en maten. Het deeg hiervoor wordt door de nachtwacht gemaakt. Ik bespreek met de leerlingen wat we die dag gaan doen en geef ze zo gelijk een lesje menuleer, dus geen 5 x pasta in de week. Ook de keukenhygiëne is een belangrijk onderdeel van het koken aan boord, zeker gezien de plaatsen waar we heengaan en de daar heersende temperatuur. Tijdens het zeilen eten we in de middag warm. Alle leerlingen die met me meegaan om inkopen te doen vinden het echt leuk om een complete broodafdeling van de bakker leeg te trekken of met 3 overvolle boodschappenwagens een supermarkt te verlaten, de klanten achter ons met een boze blik bij de kassa achterlatend. Afgelopen zaterdag lagen wij met ons collega-schip de Wylde Swan en twee Duitse schepen met leerlingen op Tenerife en daar werd spontaan besloten een barbecue voor 150 te organiseren voor iedereen aan boord. Alle collega’s maar vooral de leerlingen hebben zich voor de volle 100% ingezet en van alle schepen kwamen kort voor zevenen schalen vol salades, vlees, sauzen en natuurlijk zelf gebakken brood! Een van de schepen had leerlingen van een Spaanse school meegenomen en zij hadden zelfs lokale specialiteiten bij zich voor de party. Na het eten werd er natuurlijk nog gefeest, gedanst en Martijn (een van de leerlingen) liet ons genieten van zijn jongleer-act inclusief een demonstratie vuurspugen door Martin, onze machinist. Een zeer geslaagde avond dus. Met hartelijke kookgroeten, Maurice
18-11
Het vervolg over de docenten aan boord…
De wachtgroep van middernacht tot 03.00 is erg moe maar heeft tot grote vreugde van biologiedocent Bert een aantal vliegende vissen aan boord gevonden. Bert ontleed deze met grote vreugde nadat die ze een laatste kus had gegeven in het zicht van alle leerlingen die smeekten om wat slaap. Peter, de man die niet zonder koffie kan, keek gefascineerd met volle concentratie naar het schouwspel wat zich afspeelde om 3 uur ’s nachts. Hij houdt zich zoals altijd liever bezig met natuur en wiskunde. Maar eigenlijk toch met biologie, we hebben namelijk klachten gehoord over docenten die niet konden slapen omdat hij om 4 uur ’s ochtends dierengeluiden aan het maken was. De dolfijn is zijn grote favoriet, die kan hij zelfs op verschillende toonhoogtes! Moeder Mieke heeft op een gegeven moment vol met Spaans temperament ingegrepen en aan dit slopende concert een einde gemaakt. Dit mocht ook wel want iedereen had nog vele nachtmerries over de Spaanse Tapas film die Mieke tot haar favorieten rekent. De oceaan dacht hier gelukkig hetzelfde over en had een woeste golf voor onze docente Spaans gereserveerd. De enige keer dat de stuurhut door een heftige golf is geraakt liep Mieke net op dat moment de stuurhut uit. Veel paniek en vreugde onder de leerlingen en bemanning. Toch moet er ook gewerkt worden, gelukkig is de man die de rust bewaakt onder de docenten en ze ook altijd weer tot bedaren roept: Dick. De leerlingen heeft hij ook goed onder de duim, wanneer ze niet luisteren moeten ze driemaal opdrukken en een verplicht cultureel lesje doen, over Santiago Calatrava, onder leiding van de gepassioneerde projectleider. Zoals jullie begrijpen is er veel contrast aan boord onder de docenten en bemanningsleden maar verloopt alles tot nu toe nog gesmeerd!
Veel groetjes en zonnestralen toegewenst, Rosa

Beschrijving crew door leerlingen za 17 nov 2012, 15:52

Laten wij het eens hebben over de docenten en bemanningsleden hier aan boord. Allereerst natuurlijk de baas van het schip Martin Duba; de licht sarcastische teddybeer wordt langzaam aan al een vaderfiguur voor ons. De kapitein, Lammert; de sympathieke veganist met schoonmaken als zijn grote passie. Ziet hij één vlekje?? Dan laat hij het schoonmaken! Dan niet te vergeten de stuurman, ons baken in de nacht; Erik, als een rots in de branding. Dan de grootste charmeur van het schip; Arne, die al vele hartjes heeft gebroken zo ook misschien dat van onze huiswerkbegeleidster…. Een beetje jammer want de afgestudeerde psychologie studente had beter moeten weten. Gelukkig kreeg ze goed advies van de scheepskok Maurice; die zei niet janken meissie d’r zijn genoeg mannen in de wereld! Met in z’n achterhoofd samen op het achterdek met de dame in kwestie een zelfgemaakt kersentaartje etend (dat overigens erg goed smaakte).
Snel meer beschrijvingen van onze nieuwe ‘ouders’ veel groetjes van Rosa en Martijn!

RM: El Teide (17/11) Posted on November 19, 2012

Laatst hebben we onze eerste echte expeditie gehad! We zijn met de hele groep de Teide, een hotspotvulkaan, opgeklommen. We werden met de bus naar het beginpunt gebracht wat op ongeveer 2000 meter hoogte lag. De Teide is ongeveer 3700 meter hoog, dus we moesten nog heel wat klimmen. De eerste dag zouden we klimmen tot en met de berghut, waar we gingen overnachten. Dit was 3,5 uur lopen, maar wel met een heel mooi uitzicht. Om de berg heen was een soort enorme rotswand die een beetje deed denken aan de Grand Canyon. Toen we na een tijdje een pauze hielden om te lunchen gaf Dick een kleine les aardrijkskunde over vulkanen. Terwijl hij aan het vertellen was ging ineens zijn mobieltje. Het NRC Handelsblad belde of hij een abonnement wilde hebben. Doodleuk antwoordde hij met: ‘nou, mevrouw, ik heb nu eigenlijk geen tijd, ik sta op een vulkaan’. Waarschijnlijk geloofde die vrouw er niks van, maar ze belde in ieder geval niet nog een keer. Na een tijdje werd het pad steeds steiler, de tocht steeds zwaarder en werden er steeds meer pauzes gehouden. Na 3.5 uur lopen zagen we eindelijk een vlag op de berg en wisten we dat we bijna bij de herberg waren waar we in zouden overnachten. Binnen kon iedereen even bijkomen en weer wat eten. Iedereen had een voedselpakket gekregen met daarin ook een zakje rijst of spaghetti als avondeten. Het leek een beetje op astronautenvoedsel en het smaakte helaas ook niet heel erg lekker. Die avond zijn we allemaal vroeg naar bed gegaan, want iedereen was uitgeput van de klim van die dag. En bovendien moesten we de volgende dag om kwart voor 5 opstaan om het laatste deel van de berg te beklimmen en op de top de zonsopgang te bekijken. Na een zware klim van 2 uur lang kwam dan eindelijk de top in zicht. We waren precies op tijd want het begon al licht te worden! Toen hebben we in de ijskoude wind een prachtige zonsopgang gezien. Een heleboel foto’s later was het tijd om de berg weer af te dalen. Gelukkig ging dit veel sneller dan omhoog en was het ook een stuk minder vermoeiend. Een paar uur later stonden we alweer met z’n allen te wachten op de bus die ons terug zou brengen naar onze Regina Maris. Groet! Kjell

RM: opschieten (15-11) Posted on November 17, 2012

Een reep chocola als prijs en een hoop touw als doel: de touw-opschiet-wedstrijd van de Regina Maris!

Martin, de kapitein, had een leuk idee: alle wachtgroepen, 4 in totaal, gaan in een wedstrijd strijden om een grote reep Milka chocola. Het doel: alle touwen goed opschieten in zo weinig mogelijk tijd.

Opschieten is een touw op een goede manier oprollen en ophangen zodat deze niet los schiet of in de knoop komt. Het goed opschieten van de touwen is aan boord heel belangrijk, want als bijvoorbeeld het grootzeil snel naar beneden moet, is het niet handig als je eerst het touw uit de knoop moet halen.

Alle wachtgroepen gingen fanatiek aan de slag, met een reep chocola als prijs wordt alles gedaan! De snelste tijd is tot nu toe 8 minuten, maar voor elk verkeerd opgeschoten touw krijg je strafminuten!

De spannende strijd om de grote reep chocola gaat verder want de vierde wachtgroep moet nog en de uitslag volgt!

Annick

RM: lekker weer (13-11) Posted on November 16, 2012

We varen alweer voor Portugal en het weer wordt aanzienlijk beter. Vandaag lag iedereen op het dek in de zon, terwijl ik keukendienst had en brood stond te bakken, wat overigens heel goed gelukt was! De zonsopkomst en zonsondergang zijn echt geweldig hier op zee. We mogen nu nog maar eens in de 3 dagen douchen, anders verbruiken we te veel water en dat houdt de watermaker (zout wordt zoet) niet altijd bij. De watermaker moet ook om het kwartier gecheckt worden, dat doet de wacht. De eerste vliegende vissen zijn gesignaleerd en opgegeten! EINDELIJK VOEDSEL!!! Nee grapje, we hebben genoeg en lekker eten. We gingen vandaag ook voor het eerst 10 knopen, best snel! We lopen volgens schema! Divi, Kimmo

RM: Vliegende vis (12-11) Posted on November 15, 2012

Vannacht zijn de 1e vliegende visjes bij ons binnengevlogen en dit was natuurlijk weer de gelegenheid voor een typisch ‘SAS-lesje’: ’s nachts om 3 uur een visje ontleden!

In onze wacht van 12 tot 3 ’s nachts hebben we 2 vliegende vissen van het dek af gevist. Na onze wacht vonden we het een leuk idee om te kijken wat voor soort vliegende vissen het waren (wisten wij veel dat er nog verschillende soorten bestaan!). Toen we eenmaal bezig waren met de visjes kon het ontleden natuurlijk niet uitblijven: nu maar eens kijken wat z’n avondeten was! Nadat we onder leiding van biologiedocent Bert het verteringsstelsel er vakkundig hadden uitgesneden te hebben en bekeken, hadden we een opengesneden visje over. De enige oplossing was ETEN! We vonden het natuurlijk heel erg (not!) en een paar minuutjes later zaten we met z’n 5-en van 2 kleine vliegende visjes te snoepen: een geslaagde nachtelijke biologieles!

Groetjes Robin J. en Annick

RM: pakjesboot gespot! (8/11) Posted on November 14, 2012

Vandaag hebben we de pakjesboot van de Sint gezien! Ja, echt waar! Het is jammer dat we hier geen foto’s kunnen uploaden.. Maar van een afstandje konden we al zien dat hij goed voorbereid was, op naar Nederland!

Gisteren was de zee rustig en scheen de zon, maar vandaag is het wel anders. We schoven heen en weer in onze bedden en de temperatuur was ook een stuk gedaald. ‘s Avonds nam de wind af en hebben we alle zeilen naar beneden gehaald in onze wacht.

Ook de droger begaf het, uiteindelijk heeft Martin, onze kapitein, hem vier keer uit elkaar gehaald. Ook heeft Maurice ons verteld over het scheiden van afval, zo moeten we alles behalve plastic overboord gooien. Best raar; beschreven kladblaadjes, gebroken glas en de kippenbotjes van de lunch uit het raampje.

Onze watermaker werkt uitstekend, helaas kan hij ons watergebruik als landrotten niet aan. Een doucheschema als gevolg; om de drie dagen. Zo merken we dat er meer dingen zijn waar wij op moeten letten aan boord.

Vandaag hebben we ook uitleg gehad over het ‘leren leren’. Tot aan Tenerife zullen we hierover lessen krijgen zodat we zo meteen beter en efficiënter kunnen gaan studeren. En ojah. ’S Nachts werden we vergezeld door een grote groep dolfijnen! Ze kwamen af op onze zaklampjes en bleven wel een uur mee zwemmen, mooi die witte  buikjes zo snel.

We zijn nu bijna bij de Portugese grens en langzamerhand went iedereen aan het wachtlopen-ritme. Wij varen nog even verder dus tot morgen!

Liefs Joni en Minxia.

RM: Dolfijnen! (6-11) Posted on November 9, 2012

Dolfijnen!
Vandaag was de eerste dag dat we dolfijnen hebben gezien! We hebben wel een kwartier staan kijken hoe ze rond de boeg aan het spelen waren. Het waren er ongeveer 8 en er zaten een paar baby’s bij. Het weer is een stuk aangenamer geworden; het is minder koud, er is minder regen en meer zon. We hebben vandaag zelfs al onze zonnebril nodig gehad. De golven zijn minder hoog dan voor Cherbourg en daardoor zijn er een stuk minder zieken. Iedereen kan nu genieten van het eten dat gemaakt wordt door de keukenploeg. Vandaag zijn ook de eerste broden gebakken. Douchen wordt hier een vak op zich, je moet alle straaltjes opvangen. Soms is er een golf van douchewater door de gang. Het water gaan dan van de ene douche, via de gang, richting de andere douche en weer terug. Antislip matjes zijn momenteel onze redding. Zonder zou echt alles wat op tafel ligt door de hele boot heen vliegen. Soms vergeet je je bestek naast je bord te leggen en ligt het ineens bij de overbuurman op schoot. Stukken vlees en broodjes vliegen ook van bord naar bord. Soep is trouwens ook een kunst. Er zijn al mensen die overspoeld zijn door een soep- of jusgolf. Je moet golf mee hebben om een deur open te krijgen, anders moet je keihard duwen en vlieg je vervolgens ineens naar de andere kant van de kamer. Zo beleef je verschillende ‘normale’ dingen op een totaal andere manier. Het is een stuk moeilijker, maar het heeft ook wel wat. Als je mensen door de kamers ziet manoeuvreren met bijvoorbeeld een simpel kopje thee is dat vrij lachwekkend. Iedereen weet zijn draai te vinden in het wacht-slapen-eten-spaanse les-ritme. Al met al gaat het hier top en hebben we het heel erg leuk!
Francien en Linde.

RM: Wachtlopen (5-11) Posted on November 8, 2012

Wachtlopen
Om kwart voor 3 word je wakker gemaakt. Je wrijft de slaap uit je ogen en trekt wat kleren aan met daar overheen een zeilpak. Vanaf 3 uur is het 3 uur lang kijken of er andere schepen of boeien op de zee drijven. Je probeert wakker te worden door de verse koffie die is gezet door de vorige wacht. Er moeten 2 mensen aan stuurboord en 2 aan bakboord staan, 1 aan het roer en de andere moeten om het uur een logboek invullen. Daarin staat allerlei informatie zoals waar het schip is, wat de windrichting is welke koers we varen enzovoorts. Ieder lampje op zee telt. Knippert het lampje, dan is het een boei of een vuurtoren, en blijf je het licht zien dan kun je aannemen dat je een ander schip ziet. Je probeert zoveel mogelijk informatie te krijgen over welke boei of welk schip het is, en zo kan je te weten komen of je er voor moet uitwijken of dat je je er geen zorgen over hoeft te maken. Sommige wachten lijken sneller te gaan dan de andere, bijvoorbeeld bij de ene wacht ga je samen zitten en vertel je leuke verhalen, terwijl bij een andere wacht je 3 uur lang in de regen zit te kijken.
Er zijn 2 wachten per dag, en bij iedere wacht is er een docent bij en een bemanningslid. Tijdens de wacht krijg je ook een taak, zoals het dagverblijf schoonmaken, afval knippen, generatoren aan en uit zetten en die dingen. Wachtlopen lijkt wel zwaar, maar je moet het gewoon even in je ritme krijgen en dan is het best gezellig. En als je goed oplet kan je nog wel eens dolfijnen of een schildpad zien!
Dick

RM op naar de Canaren! (4-11) Posted on November 6, 2012

Cherbourg, zondag 4 november, regen en wind… De bedoeling is om morgen na enkele dagen aan de kade van Cherbourg te vertrekken richting Tenerife. We hebben de afgelopen dagen gewerkt aan het schip, veiligheidsoefeningen gehouden, Spaanse les gevolgd, alvast wat gepland rond het schoolwerk, een begin gemaakt met leren/leren en het vooral gezellig gemaakt in de salon op de Regina! “Weerwolven” en gezamenlijk film kijken na het avondeten zijn de momenten dat we hier lijken op een heel groot gezellig gezin…
Maar het wordt de hoogste tijd om uit te varen, niet in het minst omdat de temperaturen hier dalen. Dus: op naar de Canaren!
Groet van Dick

RM: Cherbourg (2-11) Posted on November 4, 2012

Het is vandaag vrijdag (02-11-12)  en we liggen nog steeds in het kleine Franse stadje Cherbourg. Bij iedereen is de zeeziekte nu langzaam weggetrokken en is de rust wedergekeerd. De Regina Maris was niet de enige boot die schuilde voor de grote depressie. Een Engels Tall Ship met leeftijdsgenoten lag twee schepen verderop. We hebben de Engelsen een rondleiding gegeven op ons schip en daarna werden wij uitgenodigd voor een ‘high tea’ op hun schip dat trouwens ongeveer twee keer zo groot als ons bootje. We hebben de Engelsen beter leren kennen tijdens het ‘Cherbourg-stad-schilderij-verhaal-spel’ wat overigens een goed bedacht spel was door Bert. In Cherbourg hingen op verschillende locaties schilderijen die wij moesten beschrijven in een zin waarvan we een verhaal moesten maken. Een leuk liedje van Kimmo, Robin en Linus, heeft de hoofdprijs, een inktvisvishaak, gewonnen. Tijdens het avondprogramma kwamen we de Engelsen tegen die erg aardig bleken te zijn, maar die tot onze grote spijt de volgende dag alweer vertrokken. De volgende dag begon met een educatief ontwikkelend lesje Spaans van professora Mieke. Op dit moment kunnen we al ongeveer vier zinnen Spaans spreken, de rest komt later nog wel. Ook hebben we in de afgelopen drie dagen opdrachten moeten doen die te maken hadden met Cherbourg waaronder een korte presentatie over het havenstadje. Cherbourg ligt aan de kust dus daarom moest ook die nog even voor vertrek bezocht worden, wat gebeurde in noodweer. Vandaag zijn we echt begonnen met school. We hebben nu planningen gemaakt dus als we ons op de weg naar Tenerife, als die er nog komt, niet al te zeeziek voelen, heerlijk kunnen werken.

Groetjes,
Sweder

RM blog 31-10 Posted on October 31, 2012

Tot zondagochtend waren we nog in het Kanaal. Het was echt vreselijk weer, dus de meesten voelden zich echt verschrikkelijk. In de salon werd het echt een ziekenboeg, met te veel patiënten en te weinig doktoren! Iedereen was druk: de zeezieken konden niks doen, dus de rest moest alle taken overnemen, zoals de keukendienst. Dat werd nog wel eens een probleem… Vaak waren er te weinig bezig in de keuken. Gelukkig stond er tot nu toe nog wel altijd eten op tafel.
Ook waren we druk met alle wachten. Twee keer per dag drie uur naar buiten, en de rest van de tijd slapen, helpen in de keuken of niks doen. Buiten was het echt ijskoud… Snoeiharde wind, regen, lage temperatuur… Niet wat je verwacht bij een reisje naar de tropen! Om elkaar warm te houden werd er bij elke wacht thee en koffie gehaald, zat iedereen dicht tegen elkaar aan en werd er gezongen en black stories (raadsels hoe iemand is doodgegaan) geraden.
Maandag werd bekend dat we niet in 1 keer door gingen zeilen naar Tenerife, maar een tussenstop gingen maken in Cherbourg om bij te tanken en het weer af te wachten, want er zat een depressie aan te komen. Dinsdagochtend was het dan zover: land in zicht! Dinsdag hebben we grote schoonmaak gehouden, omdat we dat zondag niet hadden gedaan door het slechte weer op zee. Daar zijn we, naast het opruimen van de kamers, een groot deel van de dag mee bezig geweest. Om 6 uur ’s avonds mochten we eindelijk voor een uurtje aan wal. Daar konden we wifi zoeken en het stadje bekijken. Helaas was er niet heel veel wifi…
Vandaag hebben we weer een druk programma, met Spaanse lessen, buitenopdrachten en nog veel meer… Lekker druk, maar het is echt super hier!
Liefs Annemijn

blog RM: van Divi en Emmeline Posted on October 29, 2012

De afgelopen week zijn we hard bezig geweest met de Regina Maris en het bevalt ons goed! Steeds leer je weer wat anders van het schip. Elke dag hebben we geklust aan het schip. Niet alle klusjes waren even leuk maar wel met resultaat. Gelukkig is alles nu voor elkaar en zijn we eindelijk vertrokken.

‘s Ochtends om 11 uur kwam er voor iedereen 1 persoon aan boord en de pers was er ook. We zijn van Amsterdam naar IJmuiden gevaren waar de rest van de familie en vrienden stonden te wachten voor het laatste afscheid. Het afscheid was even zwaar maar iedereen was er voor elkaar.

Na een nachtje slapen ging het beter en na een nachtje in de haven van IJmuiden zijn we echt vertrokken. De Noordzee was eerst erg onrustig. De restanten van een storm waren nog goed te merken. Met de wind van achteren is dat geen pretje. Veel kinderen werden zeeziek en hingen overboord. Maar degene die niet zeeziek zijn namen de wachten en keukendiensten over. Tijdens de keukendienst vielen de messen van de muur en gleden de pannen van het fornuis. Iedereen moest dus even wennen; ook de kok!

Iedereen is in wachten verdeeld, van 6 tot 9, van 9 tot 12, van 12 tot 3 en van 3 tot 6.´s Avonds wacht met een mooie sterrenhemel, vallende sterren en volle maan. Toch was het super koud. Iedereen dik aangekleed hebben we de eerste nacht op de Noordzee overleefd. Vannacht was de wind te zwak dus zijn we overgegaan op de motor. Nu hebben we de wind pal tegen en kunnen we de zeilen dus niet hijsen.

Iedereen begint al meer te wennen aan het geschommel maar sommigen hebben nog steeds een beetje last. Tijdens de wachten leer je hoe je met het roer moet omgaan, te wijken voor vrachtschepen, logboek invullen en binnen schoonmaken. Natuurlijk geniet iedereen ook van het uitzicht buiten. Door de koffie en thee die er om de beurt wordt gezet blijven we lekker warm. De sfeer is goed en iedereen geniet van het eerste weekje op zee. We varen nu precies op het smalste punt van Het Kanaal: het Nauw van Calais. Iedereen hoopt dat het snel warmer wordt en dat we wacht hebben in een shirt in plaats van truien met thermo-ondergoed en mutsen! Liefs Divi en Emmeline.

Advertenties

3 reacties

  1. Ha Boyen, Ik ben secretaris van V,.V. De Vlikkestaekers uit Ospel. Mij is gevraagd om jou ouders en broertjes te verassen met een bericht van jou, op de afsluiting van de Vastelaovundj, volgende week dinsdag avond. Ik ben benieuwd of dit gaat lukken, laat even wat weten via mijn mail adres l_berben@hetnet.nl dan kijken we even wat de mogelijkheden zijn. jouw ouders en broers zullen verast zijn.

  2. Just in case any one is looking for beats, this site got a special going on now, and you
    can buy right from their facebook store!! Buy rap beats,
    hip hop, r&b, pop, and dance beats. If you don’t need beats, then sorry ignore my comment. 🙂

Geef hier uw reactie. Let op het kan enige tijd duren voor uw reactie online is

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s